مقایسه عملکرد والدین کودکان شیر خوار شهری و روستایی شهر رشت در مورد مراقبتهای پیشگیری کننده از حوادث
چکیده
مقدمه: حوادث یکی از مهمترین علل مرگ و میردر جهان بوده و پیشگیری از آن یک مسئله اساسی در بهداشت عمومی محسوب می شود. از طرف دیگر حوادث یکی از علل مهم مرگ و میر دوران کودکی بخصوص شیرخوارگی می باشد. بررسی میزان مرگ و میر در گروه سنی 59-1 ماهه 4 استان کشور نشان داد که بیشترین میزان مرگ و میر (2/60%) در سنین11-1 ماهگی بوده و حوادث دومین علت مرگ و میر در این گروه سنی را به خود اختصاص داده است. شایعترین حوادث دوران شیرخوارگی ناشی از سوختگی، خفگی، مسمومیت و آسیب مغزی است که می تواند در مکانهای مختلف رخ دهد. در این بین بروز حوادث در روستاها به علت نظارت کمتر و خانه های با وسعت زیاد و مشغله شدید والدین در فصول خاص بیشتر بوقوع می پیوندد. هدف : هدف این تحقیق تعیین و مقایسه عملکرد والدین کودکان شیرخوار مراجعه کننده به مراکز بهداشتی- درمانی شهری و روستایی شهرستان رشت در مراقبتهای پیشگیری کننده از حوادث سال 1381 می باشد. روش کار:پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی- مقایسه ای است، نمونه های پژوهش ، 180 نفر از والدین مراجعه کننده به مراکز بهداشتی- درمانی شهری و روستایی شهرستان رشت بودند که بطور خوشه ای انتخاب شدند، ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه ای مشتمل بر 2 بخش مشخصات دموگرافیک و چک لیست مراقبتهای پیشگیری کننده از حوادث در منزل ( سوختگی و برق گرفتگی، خفگی و آسپیراسیون، مسمومیت، سقوط و آسیب به خود) بود. نتایج: نتایج نشان داد اکثریت واحدهای مورد پژوهش در شهر و روستا به ترتیب در زمینه مراقبتهای پیشگیری کننده از آسپیراسیون (88% و 7/97%)، مسمومیت (2/87% و 6/86%) و آسیب به خود (80% و 8/68%) دارای عملکرد مطلوب بودند. در زمینه مراقبتهای پیشگیری کننده از سقوط هر دو گروه دارای عملکرد نامطلوب بودند. اکثریت والدین شهری (6/53%) در مقایسه با والدین روستایی (6/36%) در زمینه مراقبتهای پیشگیری کننده از سوختگی دارای عملکرد مطلوب تری بودند. در زمینه مراقبتهای پیشگیری کننده از حوادث اکثریت والدین شهری (2/59%) در مقایسه با والدین روستایی (40%) از عملکرد مطلوب تری برخوردار بودند. نتیجه گیری: با توجه به اینکه بسیاری از صدمات بعلت غفلت و بی احتیاطی والدین، عدم آگاهی والدین، تعداد زیاد کودکان یک خانواده، محیط باز یا محدود خانه ها، خصوصاً در روستاها ایجاد می شود، آشنایی والدین از روند رشد و تکامل کودک و نیز آگاهی به این نکته که رخدادهای حادثه آفرین از نظر کودک معنایی ندارند، می تواند در پیشگیری عوارض جسمانی، روانی و اقتصادی ناشی از آن مؤثر باشد.