بررسی میزان کوتاهی باقیمانده از بیماری لگ کالوپرتس پس از روش های مختلف درمان
چکیده
سابقه و هدف: در بیماری (lcp) legg calve porthes، کوتاهی باقیمانده اندام گرفتار منجر به لنگش و اختلال راه رفتن می گردد. هدف این مطالعه بررسی اختلاف طول اندام به روش دقیق رادیوگرافی تله متریک به جای روش مرسوم و پر خطای بالینی در پایان سن بلوغ و بررسی پاسخ جبرانی طول استخوان های ران و تیبیای همان طرف می باشد. مواد و روش ها: کوتاهی باقیمانده اندام گرفتار در سن بلوغ اسکلتی به روش رادیوگرافی تله متریک در 46 بیمار مبتلا به بیماری lcp نمونه گیری شده به روش سرشماری، اندازه گیری و توسط رادیولوژیست واحد گزارش شد. بیماران در سه گروه جراحی استئوتومی واروس (femoral varus osteotomy, fvo)، ارتوز ابداکشن (abduction aothosis - ao) و عدم درمان، هر کدام به تعداد مساوی 16 بیمار طبقه بندی شده بودند و نتایج سه گروه با یک دیگر مقایسه گردیده است. یافته ها: کوتاهی باقیمانده در گروه ao به وضوح بیش از گروه fvo و تا حدی بیش از گروه درمان نشده بود. طول استخوان ران در هر سه گروه تقریباً یکسان (به ترتیب به طور متوسط کوتاهی mm5/12 در گروهao ، mm1/11 در گروه fvo و mm4/10 در گروه درمان نشده) بود ولی طول استخوان تیبیای همان طرف به صورت معناداری در سه گروه متفاوت بود (mm8/2 کوتاهی در گروهao ، mm1 بلند شدن در گروه درمان نشده و mm6/1 بلند شدن در گروه fvo). مجموع کوتاهی اندام در گروه fvo کم تر و گروه ao بیش از همه (حتی بیش از گروه درمان نشده) بود. نتیجه گیری: به نظر می رسد بروز پدیده رشد جبرانی استخوان تیبیای همان طرف عامل اختلاف طول کم تر و نتایج بهتر در گروه fvo بوده و علت کوتاهی قابل توجه استخوان ران گرفتار و استخوان درشت نی همان طرف در گروه ao آتروفی ناشی از کاهش استفاده از اندام (آتروفی دیس یوز) و توجیه کننده نتایج نامناسب نهایی باشد.