عوامل مؤثر بر گرایش کارکنان به مشوقهای شغل دوم در بین کارکنان بیمارستان
چکیده
مقدمه: همواره گرایش کارکنان به شغل دوم در این سیستم های بهداشتی- درمانی موجب تمرکز کمتر بر شغل اصلی و تحلیل نیروی جسمی و روانی آنها و کاهش کیفیت خدماتشان است. با توجه به ارتباط مستقیم کارشان با سلامتی جامعه می بایست مورد توجه جدی قرار گیرد. هدف: پژوهش حاضر با هدف شناخت و بررسی عوامل مؤثر بر گرایش کارکنان شاغل به شغل دوم در بیمارستان های تابعه دانشگاه علوم پزشکی جیرفت نسبت به مشوق های شغل دوم انجام شده است.. مواد و روش ها: پژوهش از نوع توصیفی ـ پیمایشی بوده و جامعه آماری آن شامل کلیه کارکنان بیمارستان اعم از پزشک، پرستار و مسؤولین اداری، انتظامی و خدماتی بیمارستان های تابعه دانشگاه علوم پزشکی جیرفت می باشد که در طول سال 1390 در کنار حرفه اصلی خود به شغل دوم نیز اشتغال داشته اند و تعداد آنها بالغ بر 223 نفر می باشد. جهت گردآوری اطلاعات از پرسشنامه محقق ساخته که به صورت طیف لیکرت تنظیم شده بود استفاده شد. برای سازمان دادن، خلاصه نمودن و تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی و استنباطی استفاده گردید، و برای پاسخ دادن به سؤالات تحقیق و اعتبار پرسشنامه از روش امار تخلیلی واریماکس استفاده شد. یافته ها: یافته ها نشان می دهد که چهار عامل کلی گرایش به شغل دوم وجود دارند: سختی کار، عدم منزلت شغلی و اجتماعی، کمبودهای مالی و اقتصادی و مسایل مدیریت و رهبری. بنا به نتایج آزمون فریدمن بیشترین میانگین رتبه مربوط به عدم توجه به شرایط فیزیکی کار در بیمارستان (83/16 ) است. همچنین بر اساس یافته های پژوهش میزان اثرگذاری مشوق ها بر اساس متغیرهایی چون جنسیت، وضعیت سن، وضعیت تأهل، مقطع تحصیلی، سابقه خدمت با همدیگر متفاوت است. نتیجه گیری: توجه مدیران سازمان های بهداشتی- درمانی به فاکتورهایی همچون رضایت شغلی، عدالت در پرداخت ها، منزلت شغلی و اجتماعی و عوامل مدیریتی می تواند کارکنان را از گرایش به شغل دوم باز دارد.