مقایسه فشار کف پایی و نیروی عکس العمل زمین در کاراته کاران نخبه مرد و زن
احسان احسان طسوجیان، e tasoojian msc, department of sports injury and corrective exercises, school of physical education and sport sciences, kharazmi university of tehran, tehran, iranکارشناسی ارشد، گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران الناز الناز دیزجی، e dizaji msc, department of sport biomechanics, school of physical education and sport sciences, kharazmi university of tehran, tehran, iranکارشناسی ارشد، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران رغد رغد معمار، r memar assistant professor, department of sport biomechanics, school of physical education and sport sciences, kharazmi university of tehran, tehran, iranاستادیار، گروه بیومکانیک ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران فرزانه فرزانه علیزاده، f alizade msc, department of sports injury and corrective exercises, school of physical education and sport sciences, alameh tabatabayi university of tehran, tehran, iranکارشناسی ارشد، گروه آسیب شناسی ورزشی و حرکات اصلاحی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است
چکیده
هدف: کاراته ورزشی است با ماهیت تحمل وزن همراه با پرشهای گوناگون که این پرشها فشار مکانیکی زیادی را به اندام تحتانی ورزشکار وارد می کند. از این رو هدف از تحقیق حاضر، مقایسه فشار کف پایی و نیروی عکس العمل زمین در کاراته کاران نخبه مرد و زن بود. روش بررسی: 11 کاراته کار نخبه مرد و 12 کاراته کار نخبه زن به صورت غیر تصادفی و هدفمند انتخاب شدند. فشار کفپایی و پارامترهای مرتبط با آن با استفاده از صفحه emed (دستگاه اندازه گیری فشار کف پایی)، در 5 گام اندازه گیری شد. پس از تقسیم کف پا به 10 ناحیه، حداکثر فشار، حداکثر نیرو، سطح تماس در هر ناحیه محاسبه شد. از آزمون شاپیرو-ویلک جهت آزمون نرمال بودن توزیع داده ها استفاده گردید؛ سپس برای مقایسه پارامترهایی که دارای توزیع نرمال بودند از آزمون تی وابسته و آزمون تی مستقل و برای متغیرهایی که دارای توزیع نرمال نبودند از آزمون های ناپارامتری ویلکاکسون و یو من ویتنی در سطح معناداری (0/05p≤) استفاده گردید. شاخص تقارن نیز برای تعیین تقارن بین پاها بکار برده شد. یافته ها: نتایج این تحقیق، اختلاف معناداری در اوج فشار و سطح تماس و نیروی عکس العمل زمین بین دو گروه و همچنین بین پاهای جلو و عقب گروهها نشان داد. نتایج شاخص تقارن نیز نشان داد که در اغلب ناحیه ها بین دو پای کاراتهکاران عدم تقارن وجود دارد. نتیجه گیری: تحقیق حاضر متغیر جنسیت را یک عامل مهم در نحوه توزیع فشار کاراته کاها معرفی می کند و این احتمال را می دهد که کاراته کاران نخبه اغلب از پای عقب خود به عنوان تحمل کننده وزن و از پای جلو جهت پیشروی و ضربه استفاده میکنند که چنین استفاده متفاوتی از دو پا در دراز مدت بر الگوی توزیع فشار کفپایی این افراد تأثیر خواهد گذاشت.