بررسی نظرات دانشجویان پزشکی مقطع بالینی و پرسنل درمانی در رابطه با عوامل مؤثر بر همکاری متقابل آن ها در بیمارستان های شهر یاسوج
چکیده
مقدمه: پیوسته در روند درمان بیماران و آموزش دانشجویان به علت همکاری نامناسب پرسنل درمانی و دانشجویان پزشکی مقطع بالینی در بیمارستانهای آموزشی درمانی مشکلاتی بوجود می آید، که این امر موجب کاهش کیفیت درمان و آموزش در این مراکز میگردد و زیانهای غیرقابل جبرانی را در پی خواهد داشت. این پژوهش با هدف بررسی عوامل مؤثر بر میزان همکاری متقابل پرسنل درمانی بیمارستانهای آموزشی و دانشجویان پزشکی مقطع بالینی دانشکده پزشکی یاسوج در سال 1385 انجام شده است. روش ها: این پژوهش یک مطالعه توصیفی- مقطعی بر روی 115 نفر پرسنل درمانی بیمارستانهای شهر یاسوج و 97 نفر از دانشجویان پزشکی مقطع بالینی دانشکده پزشکی به روش سرشماری انجام شد. جهت دستیابی به اهداف پژوهش دو پرسشنامه تنظیم گردید که روایی آن با نظر کارشناسان آموزشی و پایائی آن از طریق انجام پیش آزمون و از طریق آلفای کرونباخ (83/0) تایید گردید. پس از گردآوری دادهها با استفاده از نرم افراز آماری spss مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها: 1/69 درصد دانشجویان پزشکی و 5/74 درصد پرسنل درمانی، اخلاق را مهمترین ویژگی تاثیرگذار بر میزان همکاری خود میدانستند. 93/75 درصد دانشجویان و 2/53 درصد پرسنل درمانی معتقد بودند که معاونت آموزشی بیمارستانهای شهر یاسوج در ایجاد تعامل میان پرسنل درمانی و دانشجویان پزشکی مقطع بالینی هیچ گونه نقشی ایفاء نمی کنند. 2/89 درصد دانشجویان پزشکی مقطع بالینی بیان داشتند که آموزش مداوم پرسنل درمانی منجر به بهبود همکاری متقابل پرسنل درمانی با آنها میشود. 1/86 درصد پرسنل درمانی و 6/85 درصد دانشجویان پزشکی مقطع بالینی معتقد بودند که تعداد پرسنل درمانی با تعداد بیماران بستری در هر شیفت کاری متناسب نیست. نتیجه گیری: در این مطالعه، اخلاق از دیدگاه پرسنل و دانشجویان مهمترین ویژگی فردی است که بر میزان همکاری متقابل آنها اثر میگذارد. همچنین آموزش مداوم پرسنل درمانی از عوامل موثر بر تعامل کارکنان با دانشجویان بوده که باید مدنظر قرار گیرد.