بررسی اثر ترکیبی داروهای متادون و والپروات بر اکتساب و بیان وابستگی و تحمل به مورفین در موش های سوری نر
چکیده
مقدمه و هدف: با توجه به معضل وابستگی و تحمل در بیماران مصرفکننده اوپیوئیدها، همچنین با توجه به ناکارآمدی درمانهای موجود و توصیه علوم جدید به درمان ترکیبی دارویی بیماریها در فارماکولوژی مدرن، در مطالعه حاضر به بررسی اثر ترکیبی والپروات و متادون بر وابستگی و تحمل به مورفین پرداختهشده است. مواد و روش ها: 98 سر موش سوری انتخاب و به گروههای: سالین، مورفین، متادون، والپروات، والپروات+متادون بهترتیب با نسبتهای مساوی، 2 به 1 و 1 به 2 تقسیمشدند. بهجز موش های گروه سالین بقیه گروهها دوزهای افزایشی مورفین را بهمدت هشت روز پیاپی دریافتکردند. در گروه درمانیِ اکتساب 30 دقیقه پیش از تزریق مورفین داروها تزریقمی شد اما در گروه بیان فقط در روز هشتم 30 دقیقه پیش از تزریق مورفین دارو تزریقمیشد. برای اندازهگیری تحمل از آزمون غوطهوری دم استفادهشد؛ درنهایت برای بررسی وابستگی بهدنبال تزریق نالوکسان بهمدت 30 دقیقه حیوانات مشاهده رفتاری میشدند. نتایج: رفتار پرش بهعنوان شاخصترین علامت وابستگی کاهش معنیداری را در گروه درمانی والپروات2+متادون1 نسبتبه گروههای دیگر در فرایند اکتساب و بیان نشانداد؛ همچنین در گروههای والپروات و متادون1+والپروات2 اکتساب و بیان تحمل نسبتبه گروه مورفین کاهش معنیداری پیداکردند. نتیجه گیری: بهطورکلی نتایج تحقیق حاضر نشانمی دهد ترکیب دو داروی والپروات و متادون، خصوصاً با نسبت 2 به 1 در کاهش وابستگی و تحمل به مورفین دارای اثربخشیِ بیشتری است.