تأثیر آموزش افشای هیجانی نوشتاری بر شدت افسردگی و کاربرد مکانیسم های دفاعی بیماران افسرده
چکیده
مقدمه و هدف: مطالعات مختلف نشان دادهاند که افشای هیجانی نوشتاری تجربیات عاطفی و هیجانها با تقویت فرد در نفوذ به خود، کاهش خلق منفی، کاهش بازداری و انتخاب رفتارهای سازشیافته را سببمیشود؛ ازاینرو، این پژوهش با هدف کاهش شدت افسردگی و کاربرد مکانیسمهای دفاعی سازش نایافته به واسطه افشای هیجانی نوشتاری بیماران افسرده انجامشدهاست. مواد و روشها: نمونه مورد بررسـی 38 (26 زن و 12 مرد) آزمودنی با اختلال افسـردگی اساسی بودند که با نمونهگیری در دسترس انتخاب و بهصورت تصادفی در دو گروه آزمایش و شاهد جایگزین شدند (هر گروه شامل 19 نفر)؛ همچنین دو گروه از لحاظ نوع، دوز و مدت زمان دریافت داروهای ضدافسردگی همتا شدند. کلیه آزمودنیها پیش و پساز اجرای افشای هیجانی نوشتاری در یک دوره چهار هفتهای، به کلیه گویههای پرسشنامههای افسردگی بک (bdi) و مکانیسمهای دفاعی (dmq) در یک جلسه پاسخدادند. نتایج: تجزیهوتحلیل دادهها با نسخه شانزدهم نرمافزار spss و کاربرد آزمون t مستقل نشانداد که افشای هیجانی نوشتاری کاهش معنادار شدت افسردگی آزمودنیهای گروه آزمایش نسبتبه گروه شاهد را سببشده (0.05p ≤)؛ همچنین مکانیسمهای دفاعی (بازداری، واکنش وارونه و جبران) گروه آزمایش نسبتبه گروه شاهد بهطور معنادار کاهشیافت (0.05p <). نتیجهگیری: ازآنجاکه افشای هیجانی با ایجاد بینش، همدلی و حمایتگری، کاهش بارهیجانی ورودی به سیستم شناختی را باعث میشود، میتواند عملکرد شناختی فرد را بهبودبخشد تا از مکانیزمهای دفاعی سازشیافته کمتر استفادهکند؛ بنابراین از افشای هیجانی نوشتاری می توان در جایگاه راهکاری کارآمد در کنار سایر راهبردهای درمانی استفادهکرد.