افزایش کارایی سلول های دندریتیک اجزای پروتئینی در مقایسه با عصاره تام لیستریامونوسایتوژنز در ایمونوتراپی مدل تجربی تومور

سمانه عرب، samaneh arab school of medicine, tehran university of medical sciencesگروه ایمونولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران معصومه معتمدی، masoumeh motamedi school of medicine, lorestan university of medical sciencesگروه ایمونولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی لرستان معصومه خمیس آبادی، masoumeh khamisabadi school of medicine, tehran university of medical sciencesگروه ایمونولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران زهرا غفلتی، zahra gheflati school of medicine, tehran university of medical sciencesگروه ایمونولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران رضا میرزائی، reza mirzaei school of medicine, tehran university of medical sciencesگروه ایمونولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران جمشید حاجتی، jamshid hajati school of medicine, tehran university of medical sciencesگروه ایمونولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران

چکیده

مقدمه و هدف: استفاده از سلول­های دندریتیک بارگذاری شده با آنتی­ژن­های توموری در جایگاه یک اقدام درمانی برای مقابله با تومورها پیشنهادشده­است. به­منظور افزایش کارایی سلول­های دندریتیک از عواملی گوناگون، نظیر لیگاند مولکول­های tlr و فراورده­های باکتریایی استفاده­می­شود. در این مطالعه از عصاره تام و اجزای پروتئینی باکتری لیستریا مونوسایتوژنز برای القای بلوغ سلول­های دندریتیک استفاده­شده­است. مواد و روش ها: سلول­های مغز استخوان موش balb/c به مدت 5 روز در حضور il-4 وgm-csf کشت­داده­شدند. در روز پنجم به سلول­های دندریتیک نابالغ، لیزات توموری و سپس اجزای پروتئینی یا عصاره تام باکتری لیستریا مونوسیایتوژنز اضافه شد. به­منظور بررسی میزان بلوغ، بیان مولکول­های cd80، cd86 و mhc-ii ، روی سلول­ها در روز هفتم بررسی­شد؛ پس از القای تومور در موش ها با استفاده از رده سلولی wehi-164، 106 سلول دندریتیک بالغ به صورت زیر جلدی به آنها تزریق­شد. رشد تومور، میزان بقاء و قدرت کشندگی سلول­های طحالی در گروه­های مورد مطالعه بررسی گردید. نتایج: در موش­های واکسینه­شده با سلول­های دندریتیکی که با اجزای پروتئینی بالغ شده­بودند، تأخیر در رشد تومور و بقای بیشتر مشاهده­شد؛ همچنین در این موش­ها فعالیت کشندگی سلول­های طحالی در مقایسه با مابقی گروه ها بالاتر بود. در تمامی گروه­های دریافت­کننده سلول­های دندریتیک بالغ­شده با عصاره تام و اجزای پروتئینی نسبت­به گروه کنترل، افزایش فعالیت سیتوتوکسیسیتی و تأخیر در رشد تومور مشاهده­شد. نتیجه­گیری: اجزای پروتئینی باکتری لیستریا در مقایسه با عصاره تام، توانایی بالاتری برای افزایش کارایی سلول­های دندریتیک در ایمونو تراپی مدل موشی تومور دارند.