مقایسه سطح آدرنومدولین ادرار در کودکان مبتلا به پیلونفریت حاد و کودکان سالم

مصطفی شریفیان، mostafa sharifian pediatric infectious research center (pirc), mofid pediatric hospital, shahid beheshti university of medical sciencesگروه نفرولوژی اطفال، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی،بیمارستان مفید،بخش تحقیقات عفونی کودکان رعنا اسماعیلی زند، raana esmaeili zand pediatric infectious research center (pirc), mofid pediatric hospital, shahid beheshti university of medical sciencesدانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتی، بیمارستان مفید سیدعلی ضیایی، seyed ali ziaei department of pharmacology, medical school, shahid beheshti university of medical sciencesگروه فارماکولوژی دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی میترا احمدی، mitra ahmadi pediatric infectious research center (pirc), mofid pediatric hospital, shahid beheshti university of medical sciencesگروه عفونی اطفال، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی عبداله کریمی، abdollah karimi pediatric infectious research center (pirc), mofid pediatric hospital, shahid beheshti university of medical sciencesدانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی مسعود دادخواه چیمه، masoud dadkhah chimeh pediatric infectious research center (pirc), mofid pediatric hospital, shahid beheshti university of medical sciencesدانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی

چکیده

مقدمه و هدف: آدرنومدولین (am) نوعی پپتید است که تولید آن در پروسه­های التهابی تحریک­می شود؛ این ماده در بسیاری از سلول­های بدن، نظیر سلول­های عضلات صاف عروق، اندوتلیال، فیبروبلاست، میوسیت­های قلبی، سلول­های اپیتلیال و سلول های سرطانی تولید شده، در صورت بروز التهاب در سیستم ادراری نیز افزایش­می­یابد. در این مطالعه، مقادیر ادراری am در ادرار کودکان مبتلا به پیلونفریت با گروه شاهد مقایسه­شد. مواد و روش ها: در یک مطالعه مورد شاهدی، 31 کودک مبتلا به پیلونفریت (گروه مورد) و 30 کودک سالم (گروه شاهد) بررسی­شدند. مقادیر ادراری am افراد تحت مطالعه با استفاده از روش high performance liquid chromatography (hplc) اندازه­گیری و نتایج به­دست­آمده از دو گروه با یکدیگر مقایسه­شد؛ در نتایج، نسبت آدرنومدولین به کراتینین ادرار ثبت شد؛ همچنین مقادیر آدرنومدولین به کراتینین ادرار در گروه مورد قبل و پس از درمان مقایسه­شدند. نتایج: نسبت آدرنومدولین به کراتینین ادرار در گروه مورد 4/119±3/61 و در گروه شاهد 4/11±26/4 (012/0p=) بود. بعد از درمان پیلونفریت، مقادیر نسبت مذکور در گروه مورد به 9/21±1/13 رسید که نسبت به قبل از درمان، تفاوتی معنی­دار را نشان­داد. ضریب همبستگی am ادراری و تعداد سلول­های سفید خون 252/0 (171/0p=) بود و همچنین مقادیر am ادرار در بیمارانی که crp+4 داشتند 1748±1896 و در بیماران دارای crp منفی 477±391 بود که اختلافی معنی­دار را نشان­می­داد. نتیجه­گیری: طی پیلونفریت am ادرار افزایش­می­یابد که می­تواند در تشخیص بیماری کمک کننده باشد.