ارائه فرمولاسیون مناسب موضعی از عصاره شیرین بیان برای درمان پسوریازیس
چکیده
مقدمه: پسوریازیس یک بیماری مزمن پوستی است که ماهیت عودکننده دارد و علائم بالینی آن متغیر است. برای تسکین این بیماری، درمان های مختلفی، از جمله استروئیدهای موضعی و خوراکی، دیترانول، قطران، پرتوهای ماوراء بنفش همراه با پسورالن، داروهای سیتوتوکسیک، مشتقات اسید فوماریک و متابولیت های ویتامین d3 مورد استفاده قرار می گیرد. با توجه به طبیعت بیماری و مزمن بودن آن، درمان های لازم نیز باید طولانی مدت باشد که اغلب همراه با عوارض جانبی شدید است. هدف: با توجه به گزارش های مستند در مورد اثربخشی اسید گلیسیریتینیک در درمان پسوریازیس و با عنایت به عدم وجود فرآورده موضعی مناسب در درمان این بیماری به تهیه فرمولاسیون موضعی از شیرین بیان اقدام گردید. وصول: 7/8/84 ارسال اصلاحات: 28/6/85 دریافت اصلاحات: 22/7/85 پذیرش: 15/11/85 روش بررسی: بعد از تهیه پودر عصاره شیرین بیان و تعیین درصد اسید گلیسیریتینیک موجود در آن به روش اسپکتروفتومتریک، شش فرآورده متفاوت فرموله و سپس فرمولاسیون های تهیه شده از نظر آزمایش های یکنواختی فرآورده، سرد و گرم شدن، انجماد، ذوب شدن، تغییرات دمایی، ایجاد کریمینگ و کوالسانس، خصوصیات رئولوژیک، تغییرات ph و آزمایش های آزادسازی دارو از پایه ها مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافته ها: فرمولاسیون های 1، 2 و 3 در مقابل عوامل نامساعد پایداری خوبی از خود نشان دادند، ولی فرمولاسیون های 4 و 5 در مقابل برخی از عوامل ناپایدار بودند. فرمولاسیون 6 بیش ترین ناپایداری را از خود نشان داد. نتایج این بررسی نشان می دهد که آزادسازی دارو از پایه به حامل فاز گیرنده بستگی دارد. در صورتی که بافر فسفات مورد استفاده قرار گیرد، دارو به کندی وارد فاز گیرنده می شود، اما اگر از الکل 70 درصد استفاده شود دارو با سرعت بیش تر وارد فاز گیرنده خواهدشد و در طی زمان30 دقیقه، حدود 60 درصد داروی وارد شده در فرمولاسیون آزاد می شود. نتیجه گیری: با توجه به نتایج این بررسی و درصد مناسب اسید گلیسیریتینیک موجود در شیرین بیان که به فراوانی در کشورمان می روید، این فراورده به عنوان یک فراورده مناسب می تواند در درمان پسوریازیس مطرح گردد.