مقایسه ی اثر بخشی شش هفته تمرین اکسنتریک اکستنسورهای مچ دست با و بدون تیپینگ بر قدرت گرفتن، قدرت اکستنشن مچ دست و انگشت میانه ورزشکاران زن مبتلا به آرنج تنیسبازان
چکیده
زمینه و هدف: تمرینات اکسنتریک و تیپینگ به عنوان دو روش موثر در بهبود علایم عارضه ی آرنج تنیسبازان مطرح شده اند. [a1] هدف از این مطالعه، مقایسه ی تاثیر شش هفته برنامه تمرینات اکسنتریک با و بدون تیپینگ بر قدرت گرفتن، اکستنشن مچ دست و انگشت میانه ورزشکاران زن مبتلا به آرنج تنیسبازان بود. روش بررسی: 45 زن ورزشکار مبتلا به آرنج تنیس بازان به صورت هدفمند انتخاب شدند. پس از اندازه گیری قدرت گریپ توسط دینامومتر (yagummy)، اکستنشن مچ وانگشت میانه با دینامومتر دستی، [a2] آزمودنیها به گروههای 15 نفری تمرین، تمرین با تیپ و کنترل تقسیم شدند. تمرینات اسنتریک [a3] عمدتا توسط فلکسبار (flexbar) محصول شرکت ترابند (thera band) انجام شد. آرنج آزمودنی ها با تکنیک الماسی تیپ شد. به منظور تجزیه و تحلیل داده ها از spss نسخه 21 در سطح معناداری 05/0p ). همچنین نتایج آزمون تعقیبی بونفرونی حاکی از آن بود که بین دو گروه تمرینات اکسنتریک و تمرین با تیپ تفاوت معناداری به لحاظ آماری وجود ندارد (818/0p=). نتیجه گیری: تمرین اسنتریک و تمرینات ترکیبی اکسنتریک به همراه تیپ احتمالا می توانند به منظور افزایش قدرت گرفتن و به تعبیری دیگر افزایش عملکرد، در برنامه ی توانبخشی بیماران مبتلا به آرنج تنیس بازان تاثیر بسزایی داشته باشند.