مقایسه ی اثرات نانومیلههای اکسید آهن با پوشش های اوره و پلی اتیلن گلیکول بر زیست پذیری فیبروبلاست موش
چکیده
زمینه و هدف: امروزه نانوساختارهای اکسید آهن به عنوان یک ریز مغذی مهم در کنترل و هدفگیری رهایش دارو، گرما درمانی و تشخیص و درمان سرطان مورد استفاده قرار میگیرد. مطالعه ی سمیت سلولی نانوساختارهای مذکور به منظور راهیابی به ایمنی کاربرد آن ها، هدف این پژوهش بود. روش بررسی: نانومیلههای اکسید آهن با پوشش اوره در دوزهای 100 و 400 میکرو گرم در میلی لیتر با پروتئین های سرم گاوی اصلاح گردید. سمیت این نانومیلهها در مقایسه با نوع اصلاح نشدهی آن با تست 3-4,5-dimethylthiazol-2-yl)-2,5-diphenyltetrazolium bromide (mtt) سنجیده شد. سمیت نانومیلهها با پوشش (peg)poly ethylene glycol نیز در دوزهای مشابه با نانومیلههای پوشش دار شده با اوره، از طریق تست mtt مقایسه گردید. تمامی تست ها بر روی ردهی سلولی l929 و در فواصل زمانی 24 و 48 ساعت انجام شد. یافته ها: سلول هایی که در معرض نانومیلههای اصلاح شده قرار گرفته بودند، در مقایسه با اصلاح نشدهی آن زیست پذیری بیشتری در تمامی دوزها و زمان ها نشان دادند. نانومیلههای دارای پوشش pegدر تمام دوزها و زمان ها، مرگ سلولی بیشتری را نسبت به آن هایی که پوشش اوره داشتند، نشان دادند. نتیجه گیری: نانومیلههای اصلاح نشده نسبت به نوع اصلاح شده سمیت بیشتری نشان دادند که احتمالا ناشی از تشکیل یک حلقهی پروتئینی تحت عنوان hard corona به دور این نانومیلهها در محیط حاوی پروتئین و عدم تشکیل آن در نوع اصلاح شده باشد. علاوه بر این کاهش مرگ سلولی توسط نانومیلههای دارای پوشش اوره در مقایسه با peg، بیانگر تاثیر نوع پوشش با توجه به اندازهی ذرات بر سمیت سلولی آن ها است.