ارزش سونوگرافی در تشخیص سندرم تونل کارپال اثبات شده با مطالعه هدایت عصبی

نصراله ملکی، nasrollah maleki assistant in internal medicine dept., imam khomeini hospital, ardabil university of medical sciences, ardabil, iran,رزیدنت بیماری های داخلی ، گروه بیماری های داخلی، بیمارستان امام خمینی (ره)، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران احمد اعظمی، ahmad azami departement of internal medicine, imam khomeini hospital, ardabil university of medical sciences, ardabil, iran.گروه بیماری های داخلی، بیمارستان امام خمینی (ره)، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران. حسن اناری، hasan anari radiology dept., imam khomeini hospital, ardabil university of medical sciences, ardabil, iran.گروه رادیولوژی، بیمارستان امام خمینی (ره)، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران. منوچهر ایران پرور علمداری، manochehr iranparvar alamdari departement of internal medicine, imam khomeini hospital, ardabil university of medical sciences, ardabil, iran.گروه بیماری های داخلی ، بیمارستان امام خمینی (ره) ، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران. زهرا طاوسی، zahra tavosi assistant in internal medicine, department of internal medicine, shohadaye khalije fars hospital, bushehr university of medical sciences, bushehr, iran.رزیدنت بیماری های داخلی، گروه بیماری های داخلی ، بیمارستان شهدای خلیج فارس، دانشگاه علوم پزشکی بوشهر، بوشهر، ایران. شبنم حاجتی، shabnam hajaty bachelor of nursing, internal medicine ward, imam khomeini hospital, ardabil university of medical sciences, ardabil, iran.کارشناس پرستاری، بخش بیماری های داخلی، بیمارستان امام خمینی (ره)، دانشگاه علوم پزشکی اردبیل، اردبیل، ایران

چکیده

زمینه و هدف: سندرم تونل کارپال، شایع ترین نوع نوروپاتی محیطی ناشی از گیر افتادگی عصب است. استفاده از سونوگرافی جهت بررسی و تشخیص بیماریهای موسکولواسکلتال در طی چند دهه اخیر در حال افزایش است. هدف از این مطالعه، تعیین این بود که آیا سونوگرافی جهت تشخیص سندرم تونل کارپ، در مقایسه با سرعت هدایت عصبی می تواند به عنوان یک روش جایگزین استفاده شود یا نه. مواد و روش ها: این مطالعه از نوع توصیفی- تحلیلی مقطعی بوده که در طی آن افراد مبتلا به سندروم تونل کارپ اثبات شده با مطالعات الکترو دیاگنوستیک و افراد سالم به عنوان کنترل مورد مطالعه قرار گرفتند. اطلاعات فردی و دموگرافیک شامل سن، قد، شاخص توده بدنی، جنس، دست غالب و بیماریهای زمینه ای مرتبط با سندرم تونل کارپ بودند. سطح مقطع عرضی (csa)، نسبت پهن شدگی (fr) عصب مدیان و ضخامت فلکسور رتیناکولوم اندازه گیری شد. سپس مقایسه بین سونوگرافی و مطالعه هدایت عصبی صورت گرفت. یافته ها: در این مطالعه، 120 مچ دست دچار سندرم تونل کارپ مربوط به 90 نفر و همچنین 60 مچ دست سالم مربوط به 30 نفر را مورد بررسی قرار دادیم. از 120 مچ دست علامتدار، شدت سندرم تونل کارپ در 57 مچ دست خفیف، در 29 مچ دست متوسط و در 34 مچ دست شدید بود. بررسی نتایج بین دو گروه بیمار و سالم نشان داد که csa در سطوح مختلف، به طور معنی داری در گروه بیمار بیشتر از گروه سالم بود. آستانه بیشتر از 15/9 میلی متر مربع در میزانcsa در قسمت ورودی تونل کارپ، بالاترین دقت تشخیصی را با حساسیت 2/99% و اختصاصیت 3/88% به ما داد. میزان csa عصب مدیان، در سندرم تونل کارپ خفیف، متوسط و شدید از نظر آماری تفاوت معنی داری داشت. نتیجه گیری: اندازه گیری csa عصب مدیان به کمک سونوگرافی، در تشخیص و درجه بندی شدت سندرم تونل کارپ مفید است. با استفاده از سونوگرافی به عنوان آزمون خط اول ممکن است به نحو موثری میزان مطالعات هدایت عصبی کاهش یابد