بررسی بیان واریانت پیرایشی survivin-۲α به عنوان مارکر مولکولی در تومورهای تیروئیدی

کیهانه کیانی، kayhane kyani genetics dept., school of medicine, islamic azad university, najafabad branch, isfahan, iranگروه ژنتیک، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد نجف آباد، نجف آباد، ایران محمد علی حسین پور فیضی، mohammad ali hosseinpour feizi radiobiology dept., tabriz university, tabriz, iranگروه رادیوبیولوژی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران اسماعیل بابایی، esmail babaei phd student of molecular genetics, tarbiat modarres university, tehran, iranدانشجوی دکترای ژنتیک مولکولی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران وحید منتظری، vahid montazeri thorax surgery dept., tabriz university of medical science, tabriz, iranگروه جراحی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران منیره حلیمی، monireh halimi pathology dept., tabriz university of medical science, tabriz, iranگروه پاتولوژی، دانشگاه علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران

چکیده

چکیده زمینه و هدف: سرطان تیروئید شایع ترین بدخیمی غدد درون ریز می باشد. به دلیل ناهمگونی بالای ندول های توموری و غیرتوموری تیروئید از نظر ویژگی های آسیب شناسی و فقدان مارکرهای مولکولی مناسب، تلاش های گسترده ای برای معرفی یک مارکر مولکولی جهت تشخیص این ضایعات توموری در حال انجام است. survivinعضو جدیدی از خانواده ی پروتئین های مهارکننده مرگ برنامه ریزی شده سلولی می باشد که در بررسی های اخیر بر روی سرطان به عنوان یک مارکر مولکولی جدید مورد توجه قرار گرفته است. مطالعات، بیان متمایز survivin و واریانت پیرایشی آن را در سلول های سرطانی در مقایسه با سلول های بالغ نرمال نشان می دهند. در این تحقیق بیان واریانت پیرایشی survivin-2α، از جدید ترین انواع واریانت های survivin به عنوان مارکر مولکولی در تومورهای تیروئید مورد بررسی قرار گرفته است. روش بررسی: 77 نمونه بافتی تیروئید شامل 49 نمونه توموری، 14 نمونه غیرتوموری و 14 نمونه حاشیه تومور جمع آوری و بیان این واریانت توسط روش hemi-nested rt-pcr بررسی شد. یافته ها: بررسی ها نشان داد که میزان بیان واریانت پیرایشی survivin-2α، در گروه حاشیه تومور نسبت به گروه غیر توموری و توموری افزایش می یابد و کمترین میزان بیان در گروه توموری مشاهده می شود. نتیجه گیری: این نتایج برای اولین بار بیان 2αدر این سلول ها را تایید می نماید، هرچند بیان واریانت 2α در سلول های توموری نسبت به حاشیه تومور کاهش نشان داده است، اما این اختلاف چشمگیر نیست، بنابراین ظاهراً در پیشروی تومور و طبیعت غیرطبیعی سلول ها دخالت نمی کند. در کل می توان چنین بیان نمود که اختلاف در میزان بیان واریانت 2α در گروههای مختلف مورد بررسی نمی تواند ملاک مناسبی جهت تمایز بیماری های توموری از انواع غیرتوموری محسوب شود