بررسی شیوع هپاتیت c و ارتباط آن با اختلال تحمل گلوکز و دیابت قندی در بیماران مبتلا به بتا تالاسمی ماژور
چکیده
خلاصه زمینه و هدف : اختلال تحمل گلوکز و دیابت قندی یکی از شایعترین عوارض در بیماران مبتلا به بتا تالاسمی ماژور می باشد که تجمع آهن اضافی و بیماری مزمن کبدی، عفونتهای ویروسی و یا فاکتورهای ژنتیکی نقش مهمی در پیشرفت بسمت اختلال تحمل گلوکز دارد. هدف از این مطالعه تعیین شیوع هپاتیت c و ارتباط آن با اختلال تحمل گلوکز و دیابت قندی بعنوان عوامل خطرساز می باشد. روش بررسی : در این مطالعه توصیفی- تحلیلی، 195 بیمار مبتلا به بتاتالاسمی ماژور وابسته به تزریق خون، 97 مؤنث و 98 مذکر با طیف سنی 36-5 سال و میانگین سنی 07/6±9/14 سال مورد ارزیابی قرار گرفتند. تشخیص دیابت و اختلال تحمل گلوکز بر اساس معیارهای ada و who داده شد وآنتی بادی ضد هپاتیت c و مارکرهای هپاتیت بروش الیزا اندازگیری گردید. داده های بدست آمده با استفاده از آزمون آماری، مجذورکای تجزیه و تحلیل شد. یافته ها : در40 بیمار (51/20%) hcv آنتی بادی به روش الیزا مثبت بود. پس از حذف عوامل مخدوش کننده، غلظت سرمی فریتین (p=0.039) و عفونت هپاتیت c (p=0.006) با اختلال تحمل گلوکز و دیابت قندی ارتباط معنی داری داشتند. نتیجه گیری : با افزایش سن؛ مدت و مقدار خونگیریهای بیمار تالاسمی وابسته به دریافت خون بیشتر می شود و متعاقب آن احتمالاً بار آهن و ابتلا به هپاتیت c افزایش می یابد. شیوع دیابت در بیماران تالاسمی بزرگسال مبتلا به عفونت hcv بطور واضحی افزایش یافته این احتمالاً بدین دلیل است که هموسیدروز اثر عفونت hcv را بر روی متابولیسم گلوکز بطور کلینیکی بیشتر می کند. لذا درمان شدید با شلاتورهای آهن و پیشگیری و درمان عفونت هپاتیت c مهمترین معیار در برخورد با هموستاز گلوکز در بیماران تالاسمی وابسته به خون می باشد.