بررسی تأثیر مهارت حل مسأله بر اضطراب اجتماعی نوجوانان فاقد سرپرستی مؤثر مقیم مراکز شبانه روزی تحت پوشش سازمان بهزیستی استان کردستان
چکیده
زمینه و هدف: اضطراب اجتماعی پدیده ای نسبتاً رایج در دوران اولیه نوجوانی است. پژوهشهایی که انجام شده، نشان داده است، نزدیک به 1 درصد از کودکان و نوجوانان در جهان به شکل بیمار گونه ای از آن رنج می برند. این پژوهش به منظور بررسی تأثیر مهارت حل مسأله بر اضطراب اجتماعی نوجوانان فاقد سرپرستی مؤثر مراکز شبانه روزی تحت پوشش سازمان بهزیستی استان کردستان انجام شده است. روش بررسی: این پژوهش یک مطالعه تجربی است که به صورت قبل و بعد از آموزش و مقایسه گروه مداخله و کنترل انجام شده است. قبل از شروع مطالعه اضطراب اجتماعی گروه های مورد مطالعه که واجد معیارهای پذیرش و حذف نمونه بودند با استفاده از پرسشنامه اضطراب اجتماعی لایبوویتز مورد سنجش قرار گرفتند. مواردی که نمره بالای 55 از این پرسشنامه را کسب نمودند 36 نفر بودند که به طور تصادفی در دو گروه مداخله و کنترل قرار داده شدند. سپس 2 نفر از گروه کنترل انصراف دادند که نهایتاً در گروه مداخله 18 نفر و در گروه کنترل 16 نفر قرار گرفتند. گروه مداخله به مدت 12 جلسه 45 دقیقه ای تحت آموزش مهارت حل مسأله قرار گرفتند و سپس اضطراب اجتماعی هر دو گروه با پرسشنامه اضطراب اجتماعی لیبوویتز سنجیده شد. داده ها با استفاده از آزمونهای tمستقل و t زوج توسط نرم افزارspss مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: نتایج حاکی از آنست که میانگین اضطراب اجتماعی در گروه مداخله و کنترل بعد از آموزش به ترتیب 9/13±39 و 2/10±43/70 بوده و تفاوت معنادار می باشد (0001/0=p)، و نشان می دهد مهارت حل مسأله به طور معناداری موجب کاهش اضطراب اجتماعی گروه مداخله در مقایسه با گروه کنترل شده است. نتیجه گیری: نگرش حل مسأله در نوجوانان، آنها را در برخورد و مقابله سازگارانه با مسائل و مشکلات زندگی یاری خواهد داد و انعطاف پذیری ذهنی خاصی در آنان ایجاد می نماید