مقاله

تأثیر یک دورۀ برنامۀ حرکات اصلاحی بر تعادل پویا در افراد مبتلا به اسکولیوز ایدیوپاتیک

دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است

چکیده

هدف: هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر یک دورۀ برنامۀ حرکات اصلاحی بر تعادل پویا در افراد مبتلا به اسکولیوز ایدیوپاتیک بود. روش بررسی: برای اجرای این پژوهش، ۲۰ فرد مبتلا به بیماری اسکولیوز ایدیوپاتیک با میانگین سن ۲/۷±۱۳/۶ سال و قد ۱۳/۹±۱۵۳/۳ سانتی متر و وزن ۹/۶±۴۴/۴ کیلوگرم، به صورت داوطلب در تحقیق شرکت کردند و به طور تصادفی، به دو گروه تجربی (۱۰=n) و گروه کنترل (۱۰=n) تقسیم شدند. ابتدا، محقق برای آزمودنی ها، مراحل و نحوۀ برگزاری آزمون ها و برنامۀ تمرین را توضیح داد. سپس، قد و وزن آزمودنی ها اندازه گیری شد. درنهایت، آزمون ها به این صورت گرفته شد: از حالت نشسته روی تکیه گاه بلندشدن و راه رفتن به صورت متوالی با پاشنه پنجه، برای سنجش تعادل پویا. درنهایت، گروه تجربی مدت ۴ هفته، هفته ای ۳ جلسه و هر جلسه، ۴۵ دقیقه برنامۀ تمرین اصلاحی را انجام دادند و گروه کنترل هیچ تمرینی نکردند. بعد از ۴ هفته، هر دو گروه دوباره آزمون های فوق را انجام دادند. در پایان، برای تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون آماری تی مستقل و تی هم بسته استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد یک دورۀ تمرین حرکات اصلاحی در آزمون، بر متغیرهای طول گام (۰/۰۱۲=p) و انتهای حرکت (۰/۰۳۰=p) تأثیر معناداری دارد؛ اما، بر متغیر سرعت (۰/۰۸۳=p) تأثیر معناداری ندارد. همچنین، بین دو گروه در دو متغیر طول گام (۰٫۰۲=p) و انتهای حرکت (۰/۰۱۰=p) اختلاف معناداری وجود دارد؛ اما، در متغیر سرعت گام (۰/۱۴۱=p) اختلاف معناداری وجود ندارد. در آزمون راه رفتن به صورت متوالی با پاشنه پنجه نیز بر متغیر سرعت راه رفتن (۰/۰۰۱=p) تأثیر معنادار است؛ اما بر متغیرهای انتقال وزن (۰/۰۱۲=p) و شاخص بلندشدن (۰/۹۵=p) تأثیر معنادار نیست. در مقایسۀ دو گروه، در متغیر سرعت راه رفتن (۰/۰۰۰=p) اختلاف معناداری وجود دارد و در متغیرهای انتقال وزن (۰/۰۱۰=p) و شاخص بلندشدن (۰/۷۳=p) اختلاف معناداری وجود ندارد. نتیجه گیری: باتوجه به نتایج، می توان گفت یک دورۀ تمرین حرکات اصلاحی برای بهبود بیماری اسکولیوز ایدیوپاتیک مناسب است.

اسناد مشابه