مقایسه تأثیر پیچیدگی رمزگذاری واجی بر روانی گفتار کودکان عادی و لکنتی ۹-۶ سال شهر تهران
چکیده
هدف: لکنت یکی از شایع ترین اختلالات گفتاری است با وجود این، علت آن به درستی مشخص نیست و احتمالاً یک اختلال چند عاملی است. هدف از تحقیق حاضر بررسی و مقایسه تأثیر پیچیدگی رمز گذاری واجی بر روانی گفتار کودکان عادی و لکنتی ۹-۶ سال شهر تهران در سال 1388 می باشد. روش بررسی: این پژوهش مقطعی و توصیفی تحلیلی بر روی 18 کودک مبتلا به لکنت شدید و خیلی شدید و 18 کودک عادی انجام گرفت. روش نمونه گیری در مورد کودکان لکنتی از نوع در دسترس و گروه عادی بر اساس همتا سازی با کودکان لکنتی از نظر سن و جنس و محل سکونت بود. برای بررسی عملکرد فرآیند رمز گذاری واجی و تأثیر پیچیدگی این فرآیند بر روانی گفتار از آزمون تکرار ناکلمه استفاده شد. محرک ها به طور تصادفی و با فاصله زمانی 5 ثانیه از طریق یک هدفون مدل (somic sm-818) متصل به کامپیوتر برای هر آزمودنی پخش می شدند سپس از وی درخواست می شد در این فرصت محرک شنیده شده را تکرار کند. یافته ها: نتایج پژوهش نشان دادند که در کودکان مبتلا به لکنت درصد روانی گفتار، با افزایش پیچیدگی واجی کل محرک ها، به طور معناداری بیشتر از کودکان عادی کاهش یافت (۰/05>p). نتیجه گیری: نتایج نشان داد که در کودکان مبتلا به لکنت، رمز گذاری واجی به خوبی انجام نمی شود و با پیچیدگی واجی این نقص بیشتر می شود و این امر بر اساس فرضیه اصلاح پنهان می تواند سبب ایجاد خود اصلاحی پنهان و به دنبال آن، وقوع انواع الگوهای لکنت شود.