مقاله

تأثیر تعدیل حسی کف پا در کاهش اسپاستی سیته اندام تحتانی کودکان دی پلژی اسپاستیک

دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است

چکیده

هدف: هدف از این مطالعه، بررسی نقش تعدیل حسی کف پا در کاهش اسپاستی ستیه اندام تحتانی کودکان فلج مغزی دی پلژی اسپاستیک است. روش بررسی: این بررسی روی 24 کودک در دامنه سنی 5/4-5/2 سال در دو گروه کنترل و مورد صورت گرفت. ارزیابی تونوس عضلانی به وسیله معیار آشوورت تغییریافته (modified ashworth)، دامنه حرکتی غیرفعال به وسیله گونیامتر باساس روش پدرتی (pedretti) و سطح مرحله رشد حرکتی توسط معیار بوبت انجام شد. تمام کودکان در طی 10 هفته، دو بار (یک بار قبل از درمان و یک بار در پایان مدت درمان) مورد ارزیابی قرار گرفتند. یافته ها: کاهش اسپاستی سیته اکستانسور ران (p 0/05) در گروه مورد بیشتر از شاهد بود. افزایش دامنه حرکتی غیرفعال فلکشن ران (p>0/01)، اکستنشن زانو (p 0/05) در گروه مورد بیشتر از شاهد بود. اختلاف معنی داری در کاهش اسپاستی سیته فلکسور زانو و بهبود سطح مرحله رشد حرکتی وجود نداشت. درمقابل، ارتباط معنی داری بین کاهش اسپاستی سیته اکستانسور ران با افزایش دامنه حرکتی غیرفعال فلکشن ران (p>0/05) و بهبود سطح مرحله رشد حرکتی (p>0/05) به دست آمد. نتیجه گیری: استفاده از تعدیل حسی کف پا در کودکان دی پلژیک اسپاستیک باعث کاهش اسپاستی سیته در اندام تحتانی و در نتیجه افزایش دامنه حرکتی مفاصل اندام می گردد.

اسناد مشابه