تاثیر تغذیه متناوب بر علایم متابولیکی استرس مزمن در موش کوچک آزمایشگاهی ماده نژاد nmri

زهرا قنبری، zahra ghanbari department of biology, islamic azad university, north tehran branch, tehran, iranگروه زیست شناسی، دانشکده علوم زیستی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران، ایران مریم خسروی، maryam khosravi department of biology, islamic azad university, north tehran branch, tehran, iranگروه زیست شناسی، دانشکده علوم زیستی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران، ایران فاطمه السادات حسینی نامور، fatemesadat hoseini namvar department of biology, islamic azad university, north tehran branch, tehran, iranگروه زیست شناسی، دانشکده علوم زیستی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران، ایران بدری زرین احترام، badri zarrin ehteram department of biology, islamic azad university, north tehran branch, tehran, iranگروه زیست شناسی، دانشکده علوم زیستی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران، ایران ناهید سراحیان، nahid sarahian1 department of biology, islamic azad university, north tehran branch, tehran, iranگروه زیست شناسی، دانشکده علوم زیستی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران، ایران هدایت صحرایی، hedayat sahraei neuroscience research center, baqiyatallah [a.j.] university of medical sciences, tehran, iranمرکز تحقیقات علوم اعصاب، دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله(عج)، تهران، ایران

چکیده

زمینه: کاهش کالری دریافتی می تواند به بهبود فعالیت دستگاه عصبی منجر شود. اما تاکنون اثر کاهش کالری ورودی بر فعالیت محور هیپوتالاموس- هیپوفیز- آدرنال که مهم ترین محور مغزی- اندوکرینی پاسخ دهی به استرس است مورد مطالعه قرار نگرفته است. در این تحقیق اثر کاهش کالری ورودی (تغذیه متناوب) بر علائم متابولیکی استرس را مورد بررسی قرار دادیم. مواد و روش ها: موش های کوچک آزمایشگاهی ماده با میانگین وزنی 3±27 گرم به 4 گروه 7 تایی تقسیم شد. گروه کنترل آب و غذای کافی دریافت کردند و استرس ندیدند. گروه دوم به مدت یک هفته و هر روز 2 ساعت از غذا محروم شدند و سپس به مدت 4 روز تحت استرس شوک الکتریکی کف پا قرار گرفتند. گروه سوم تنها به مدت یک هفته و هر روز 2 ساعت از غذا محروم شدند و گروه چهارم تغذیه عادی داشتند اما به مدت 4 روز شوک الکتریکی دریافت کردند.در پایان آزمایش ها از تمامی حیوانات نمونه خونی جهت سنجش کورتیکوسترون گرفته شد. یافته ها: استرس و تغذیه متناوب سبب افزایش سطح کورتیکوسترون پلاسما نسبت به گروه کنترل شد در حالی که تغذیه متناوب هنگامی که با استرس همراه شد غلظت کورتیکوسترون پلاسما نسبت به گروه کنترل افزایش نداشت. استرس مصرف غذا را کاهش داد اما تغذیه متناوب همراه یا بدون استرس باعث افزایش تغذیه گردید. استرس و تغذیه متناوب زمان تاخیر در غذا خوردن را کاهش داد، اما هنگامی که تغذیه متناوب با استرس همراه شد زمان تأخیر در غذا خوردن افزایش یافت. استرس و تغذیه متناوب تاثیری بر وزن حیوانات نداشتند. همچین، مواد دفعی در گروهی که استرس، تغذیه متناوب و یا گروهی که تغذیه متناوب همراه با استرس را تجربه کردند، کاهش پیدا کرد. نتیجه گیری: تغذیه متناوب سبب شد تا اثر استرس در بروز پاسخ های متابولیکی در حیوانات مهار شوند. این مهار در کاهش کورتیکوسترون، تغذیه و افزایش وزن مشخص گردید.