ارزیابی کلینیکی و پاراکلینیکی بیماران تحت درمان ارتودنسی ثابت

سمیرا بهمنی، samira bahmani department of microbiology, college of basic sciences, karaj branch, islamic azad university, alborz, iranگروه میکروب شناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج ناصر هرزندی، naser harzandi department of microbiology, college of basic sciences, karaj branch, islamic azad university, alborz, iranگروه میکروب شناسی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج نور امیرمظفری، noor amirmozafari department of microbiology, school of medicine, iran university of medical sciences, tehran, iranگروه میکروب شناسی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی ایران صادق پوراحمدی، sadegh pourahmadi department of prosthodontics, dental school, babol university of medical sciences, babol, iranگروه پروتزهای دندانی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی بابل هادی درویش پور کاخکی، hadi darvishpour kakhki department of orthodontics, dental school, tehran university of medical sciences, tehran, iranگروه ارتودنسی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران سیامک یعقوبی، siamak yaghobi department of periodontics, dental school, tehran university of medical sciences, tehran, iranگروه پریودنتولوژی، دانشکده دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی تهران ندا ساجدی نژاد

چکیده

زمینه: پلاک های باکتریایی، مهم ترین عوامل اتیولوژیکی عفونت های لثه ای (پریودنتال) می باشند. ورود دستگاه ارتودنسی (براکت، بند و سیم) به حفره دهانی تجمع میکروارگانیسم ها و توسعه بیوفیلم ها را تسهیل نموده و بیماری های پریودنتال مهم ترین مشکلات پزشکان و این دسته از بیماران می باشند. شناخت عوامل اتیولوژیکی جهت انجام اقدامات پیشگیرانه و درمان این ضایعات، حائز اهمیت است و مطالعه حاضر با هدف ارزیابی کلینیکی و میکروبی عفونت های لثه ای بیماران تحت درمان ارتودنسی ثابت صورت گرفت. مواد و روش ها: با مراجعه به سه کلینیک دندانپزشکی استان البرز، 65 بیمار تحت درمان ارتودنسی ثابت انتخاب شدند و در ماه سوم و دوازدهم درمان پس از ارزیابی پارامترهای کلینیکی شامل شاخص لثه ای، خونریزی لثه و عمق پاکت، نمونه گیری میکروبی از پلاک های زیر لثه ای بیماران صورت پذیرفت. استخراج dna نمونه ها با استفاده از کیت انجام و شناسایی همزمان aggrigatibacter actinomycetemcomitans و porphyromans gingivalis توسط تکنیک multiplex pcr بر اساس ژن s rrna16 صورت گرفت. یافته ها: بررسی های مولکولی عدم حضور aggrigatibacter actinomycetemcomitans را نشان داد و تغییرات گذرای فراوانی porphyromans gingivalis در نمونه پلاک های زیرلثه ای بیماران را تائید نمود (در ماه سوم درمان) 41/0±1/20 درصد و (در ماه 12 درمان) 16/0±7/2 درصد، (02/0=p)، همچنین ارزیابی های کلینیکی بروز تظاهرات ژنژیویت با درجه متوسط و ثبات این ضایعه التهابی را تا انتهای درمان در این بیماران ثابت کرد. نتیجه گیری: پژوهش حاضر عدم تأثیر porphyromans gingivalis و aggrigatibacter actinomycetemcomitans را در افزایش ژنژیویت مزمن در بیماران تحت درمان ارتودنسی ثابت، اثبات نمود و نشان داد این درمان طولانی مدت بیماران را مستعد پریودنتیت نمی نماید.