مقایسه پانسمان با پوشش پلاستیک (پلی اتیلن)، گاز وازلین و ملولین در میزان بهبودی محل دهنده پیوند پوست در رت
محمدجواد فاطمی، mohammad javad fatemi department of plastic reconstructive surgery, burn research center, hazrat fatima hospital, iran university of medical sciences, tehran, iranگروه جراحی پلاستیک و ترمیمی، مرکز تحقیقات سوختگی و بیمارستان حضرت فاطمه (س)، دانشگاه علوم پزشکی ایران محمد پگاه مهر، mohammad pegahmehr general surgery, burn research center, iran university of medical university.tehran, iranگروه جراحی عمومی، مرکز تحقیقات سوختگی، دانشگاه علوم پزشکی ایران امیراسدالله خواجه رحیمی، amir assadollah khajerahimi department of plastic reconstructive surgery, burn research center, hazrat fatima hospital, iran university of medical sciences, tehran, iranگروه جراحی پلاستیک و ترمیمی، دانشکده پزشکی، دانشگاه آزاد تهران مهناز چهاردولی، mahnaz chahardouli burn resaerch center, iran university of medical sciences, tehran, iranمرکز تحقیقات سوختگی، دانشگاه علوم پزشکی ایران شهرزاد تقوی، shahrzad taghavi burn resaerch center, iran university of medical sciences, tehran, iranمرکز تحقیقات سوختگی، دانشگاه علوم پزشکی ایران شبنم مصطفوی، shabnam mostafavi burn resaerch center, iran university of medical sciences, tehran, iranمرکز تحقیقات سوختگی، دانشگاه علوم پزشکی ایران مریم سخایی
دانلود متن کاملرایگان، با حساب کاربری؛ ثبت نام با گوگل چند ثانیه است
چکیده
زمینه: پانسمان های مختلفی برای زخم ها استفاده می شود. یک مورد از این زخم ها، زخم محل دهنده پیوند پوست است. پانسمان های مختلفی برای تسریع ترمیم و بهبود نتایج دراز مدت زخم محل دهنده پیوند پوست معرفی شده است. هدف این مطالعه به کارگیری روش های پانسمان سنتی (گاز وازلین)، مدرن (ملولین) و پلی اتیلن جهت مقایسه آن ها از نظر میزان ترمیم زخم و هزینه مصرفی طی درمان بوده است. مواد و روش ها: در مطالعه ای حیوانی، سه نوع پانسمان مختلف پلی اتیلن، گاز وازلین و ملولین برای پانسمان محل دهنده پیوند پوست استفاده شدند. 30 رت به سه گروه ده تایی تقسیم و در همه آن ها یک قسمت از ناحیه پشت با درماتوم، پوست با ضخامت ناقص به ابعاد تقریبی 5×5 سانتی متر برداشته شد. ابعاد زخم با نرم افزار image j اندازه گیری شد. در هر گروه از یکی از روش های نام برده برای پانسمان استفاده شد. در روزهای سوم، ششم، نهم، و دوازدهم با عکسبرداری دیجیتال و اندازه گیری زخم با همان برنامه نرم افزاری، سرعت ترمیم زخم تعیین شد. نتایج در سه گروه باهم مقایسه گردید. یافته ها: متوسط سطح زخم در گروه پانسمان شده با گاز وازلین، در پایان روز دوازدهم برابر 44/0±72/0 سانتی متر مربع می باشد و این میزان در گروه پانسمان شده با پلی اتیلن برابر با 75/0±68/0 سانتی متر مربع و در گروه پانسمان شده با ملولین برابر با 17/0±14/0 سانتی متر مربع می باشد. بنا بر یافته ها، سطح زخم در روز سوم در پانسمان وازلین کمتر از سایر پانسمان ها بود. در روز ششم و نهم کمترین سطح زخم مربوط به پانسمان ملولین بود. در روز 12 نیز کمترین سطح زخم مربوط به پانسمان ملولین بود. اما تنها اختلاف معنادار بین پانسمان ملولین و پانسمان وازلین مشاهده شد (04/0>p). نتیجه گیری: پانسمان های پلی اتیلن با توجه به هزینه بسیار کم و سرعت ترمیم مناسب، به عنوان پانسمانی مناسب توصیه میشوند.