بررسی و مقایسه دو روش خاکورزی سطحی و مرسوم از نظر عملکرد و اجزای عملکرد گندم در کشت آبی
چکیده
دراثر روشهای خاکورزی غیر علمی هر سال شاهد افزایش زمینهای تخریب شده هستیم. هدف از انجام این تحقیق، ارزیابی و مقایسه دو روش خاکورزی مرسوم وخاک ورزی سطحی است که در آن تأثیرات این دو روش برعملکرد گندم و اجزای آن بررسی شده است. این تحقیق با دو تیمار و چهار تکرار به مدت سه سال متوالی در شهرستان خسروشهر اجرا شد. تیمارهای آزمایشی عبارت بودند از: 1- خاک ورزی مرسوم در منطقه (شاهد) شامل شخم با گاو آهن برگرداندار به عمق 25-20 سانتیمتر، دیسک زدن به عمق 15-12 سانتیمتر، تسطیح، کود پاشی وکاشت با خطی کار 2- خاکورزی سطحی شامل هرس زدن سبک با هرس بشقابی بهعمق 8- 6 سانتیمتر بلافاصله پس از جمعآوری کاه و کلش، دیسکزدن به عمق 15- 12 سانتیمتر، استفاده از هرس دندانه میخی، کود پاشی و کاشت با خطی کار. تجزیه مرکب نتایج سه ساله نشان داد که تیمار خاکورزی مرسوم از نظر عملکرد دانه، تعداد سنبله در واحد سطح، تعداد دانه در سنبله، وزن هزار دانه، وزن کاه و شاخص برداشت، نسبت به تیمار خاک ورزی سطحی برتری دارد ولی این اختلافها معنیدار نیستند. در تیمار خاکورزی مرسوم عملکرد بهطور متوسط 79 کیلوگرم درهکتار نسبت به تیمار خاکورزی سطحی بیشتر بوده است. عملکرد دانه در روش خاکورزی سطحی حدود 5/97 % عملکرد با روش خاک ورزی مرسوم است. خاکورزی مرسوم در مقایسه با خاکورزی سطحی ضمن مصرف انرژی و زمان بیشتر، موجب فرسایش بیشتر ادوات شده و در نتیجه سبب افزایش هزینه میگردد. با توجه به این که در بیشتر مناطق کشور فرصت اجرای عملیات زراعی محدود است و همچنین از نظر عملکرد دانه اختلاف چندانی بین دو روش خاکورزی وجود ندارد، بهنظر میرسد که خاکورزی سطحی میتواند بهعنوان جایگزین روش مرسوم مد نظر باشد.