مقاله

روش جدید تشخیص نشانگان تونل مچ دستی (کارپال تونل سندرم) با استفاده از مقایسه پاسخ های حرکتی اعصاب مدیان و اولنار در ناحیه تنار

دکتر سیدمنصور رایگانی، s.m.raayegani (m.d) assistant professor of physical medicine and rehabilitation, shaheed beheshti university of medical science and health serviceتهران مرکز پزشکی شهدای تجریش ، نمابر : 2719017-021 دکتر داود شفیع‎خانی، d.shafickani (m.d) دکتر محمدحسن بهرامی، m.h.bahrami (m.d)

چکیده

یکی از راه های افزایش حساسیت در تشخیص نشانگان تونل مچ دستی در الکترودیاگنوزیس تعیین اختلاف بین نهفتگی حرکتی انتهایی (dml) اعصاب اولنار و مدیان می باشد. در مطالعات قبلی dml عصب اولنار از ناحیه هیپوتنار ثبت و با dml عصب مدیان مقایسه می شد. در این مطالعه در نظر است با حفظ حساسیت در مطالعه و برای کاهش زمان عملیات الکترودیاگنوزیس، dml عصب اولنار از ناحیه تنار و با dml عصب مدیان مقایسه شود. این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی تشخیصی بوده که در آن 42 نفر آزمودنی طبیعی و 64 بیمار مبتلا به نشانگان تونل مچ دستی (cts) مراجعه کننده به بخش طب فیزیکی و توانبخشی بیمارستان شهدا تجریش در پاییز و زمستان سال 1379 شرکت داشتند. نتایج با استفاده از آزمون تی- استودنت تجزیه و تحلیل آماری شدند. داده ها نشان دادند مقدار dml عصب اولنار با ثبت از ناحیه تنار در افراد طبیعی 3.52±0.51 و حداکثر اختلاف بین dml اعصاب اولنار و مدیان با ثبت از ناحیه تنار ms 1.23 بوده که با p<0.0001 قابل توجه است. این یافته، نشانگر این موضوع است که روش مزبور می تواند در تشخیص نشانگان تونل مچ دستی مورد استفاده قرار گیرد.

اسناد مشابه