ارزیابی مدلهای تجربی شوری زدایی خاکهای شور و تعیین مدل مناسب برای اراضی شمال اهواز
چکیده
شوری و افزایش سدیم خاک به علت تجمع نمک پدیده ای است که در اراضی فاریاب مناطق خشک و نیمهخشک اتفاق میافتد و اصلاح اراضی شور تأثیر بسزایی در افزایش تولید محصول دارد. کشاورزی فاریاب که از چند دهه قبل توسعه زیادی پیدا کرده است باعث افزایش شوری در اراضی آبی شده و افزایش اراضی آبی که در اثر تجمع نمک بصورت لمیزرع درآمده اند ساختار اجتماعی، اقتصادی و زیستبوم محلی را تهدید می کند. هدف اصلی این تحقیق بررسی میزان اعتبار مدلهای تجربی شوریزدایی نمکهای محلول خاکهای شور و سدیمی و همچنین ارایه فرمول تجربی مناسب جهت برآورد آب خاکشویی برای اصلاح خاک مناطق مورد نظر بوده است. بنابراین آزمایش خاکشویی روی 2 سری خاک، یکی سری خاک ابوبقال در زیر گروه typic salorthids در رده اریدی سول (aridisals) با کلاس شوری و قلیائیت s4a4 (منطقه 1) و دیگری سری خاک رامین در زیر گروه typic torrifluvents در رده انتی سول (entisols) با کلاس شوری و قلیائیت s3a2 (منطقه 2)، با استفاده از آب رودخانه کارون با چهار تیمار 25، 50، 75 و 100 سانتیمتر آب خاکشویی و در سه تکرار تا عمق نمونهبرداری 200 سانتیمتری خاک در استوانههای مضاعف در جلگه خوزستان (شمال اهواز) انجام گرفت. نتایج نشان داد که با کاربرد 100 سانتیمتر عمق آب خاکشویی در منطقه 1، 12/87% و در منطقه 2، 54/84% املاح تا عمق 100 سانتیمتری شسته شدهاند. همچنین نتایج ارزیابی 18 مدل مختلف شوریزدایی نشان داد که در منطقه 1، مدل تجربی درجه سوم و در منطقه 2، مدل نمایی بالاترین همبستگی و دقت را دارا بودند.