بررسی انسیدانس آنتی بادی های ضد سیتوپلاسم نوتروفیلی (anca) به روش ایمونوفلورسانس غیر مستقیم (ifa) در بیماری های آرتریت روماتوئید (ra) و لوپوس اریتماتو سیستمیک (sle)
چکیده
آنتی بادی های ضد سیتوپلاسم نوتروفیل (anca)، علیه اجزای لیزوزومی و گرانول های اولیه سلول های میلوئیدی (نوتروفیل ها و مونوسیت ها)، در بعضی بیماری های روماتیسمی و نیز در بیماری وگنر بوجود می آید. این آنتی بادی ها، علاوه برآنکه ممکن است در بروز ضایعات عروقی دخالت داشته باشند، ارزش تشخیصی نیز دارند، بطوری که حساسیت و اختصاصی بودن سنجش (anca) در بیماری وگنر، در حدود 95-90% است. بنابراین با احتمال اینکه در بیماری های sle و ra و wg نیز این آزمایش از حساسیت و ویژگی بالایی برخوردار می باشد، بر روی سرم 65 نفر از بیماران مبتلا به ra و 42 نفر از بیماران مبتلا به sle، بررسی هایی صورت گرفت. با استفاده از روش ایمونوفلورسانس غیر مستقیم، دو الگوی رنگ پذیری مشاهده شد: (c-anca) یا نوع سیتوپلاسمی که در 88% موارد آنتی بادی از نوع anti-pr3 می باشد و (p-anca) یا حاشیه هسته ای که شامل آنتی بادی های ضد میلوپراکسیداز (mpo)، لاکتوفرین (lf)، و کاتپسین g یا (cg) و الاستاز (hle) و لیزوزیم (lz) هستند. بعلاوه حساسیت (sensitivity) آن برای بیماران (sle) در رقت 1/128، برابر 8% و ویژگی (specificity) برابر 85.1% و برای بیماران ra در رقت 1/16 دارای حساسیت 32.2% و ویژگی 87.5% می باشد.