اثر باکتری های ریزوسفری محرک رشد گیاه و سیدروفور بر توزیع شکل های شیمیایی روی در خاک و جذب آن توسط ذرت
چکیده
موفقیت در امر گیاه پالایی خاکهای آلوده به فلزات سنگین تا حد زیادی به فراهمی زیستی آنها بستگی دارد. برای بررسی برهمکنش سیدروفور dfob (0، 70 و 140 میکرو مول دسفرواکسامین بر کیلوگرم خاک) و جدایههای مقاوم به فلزات باکتری سودوموناس (p19, p18, p15, p0) بر تجمع روی در ذرت و تغییرات گونهبندی شیمیایی آن، نمونههایی از یک خاک آلوده به روی به گلدانهای یک کیلوگرمی منتقل شد. گیاهان بعد از 60 روز برداشت شدند. نتایج نشان داد تلقیح باکتریایی گیاهان، غلظت روی در اندام هوایی گیاه را افزایش داد. همچنین اضافه نمودن 140 میکرومول سیدروفور بر گیلوگرم خاک به گیاهان تلقیح شده با جدایه p15، غلظت روی در ریشه گیاه را در مقایسه با شاهد به طور معنی داری افزایش داد. جذب روی نیز در گیاهان تلقیح شده با جدایههای باکتریایی به طور معنی داری افزایش یافت. با کاربرد سیدروفور غلظت روی قابل استخراج توسط dtpa در خاک افزایش یافت. کاربرد سیدروفور و تلقیح جدایههای باکتری، غلظت روی پیوند شده با کربناتها را بهطور معنی داری کاهش و غلظت روی محلول را افزایش داد. براساس نتایج این پژوهش، کاربرد لیگاند سیدروفور به همراه جدایههای مقاوم باکتریایی میتواند فراهمی زیستی روی را در خاک افزایش دهد که این موضوع از اهمیت زیادی در گیاه پالایی خاکهای آلوده برخوردار است.