مقاله

مقایسۀ حمایت و محرومیت اجتماعی در معتادان به مواد مخدر و داروهای روان گردان و افراد بهنجار

کلثوم طیبی، kolsom tayyebi department of psychology, faculty of humanities, university of azad ardabil branchدانشگاه آزاد اسلامی واحد اردبیل عباس ابوالقاسمی، abbas abolghasemi mohaghegh ardabili university, ardabil, iran.اردبیل- دانشگاه محقق اردبیلی، دانشکده علوم انسانی مجید محمودعلیلو، majid mahmood alilu tabriz university, tabriz, iran.تبریز- دانشگاه تبریز، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی

چکیده

این پژوهش با هدف مقایسۀ حمایت و محرومیت اجتماعی در معتادان به مواد مخدر و داروهای روان‏گردان و افراد بهنجار انجام گرفت. روش مطالعه علّی ـ مقایسه ای و جامعۀ آماری همۀ افراد معتاد به مواد مخدر و داروهای روان‏گردان بودند که در سال 1390 به مراکز درمانی ترک اعتیاد شهر میانه مراجعه کرده بودند. از این جامعه40 معتاد به مواد مخدر و40 معتاد به داروهای روان‏گردان به روش نمونه‏گیری در دسترس انتخاب و با40 فرد بهنجار برحسب سن، جنس، تحصیلات و وضعیت تأهل همتا شدند. ابزارهای سنجش شامل پرسشنامۀ حمایت اجتماعی (فلمینگ، باوم، گایسریل و گچل، 1982) و پرسشنامۀ محرومیت اجتماعی (محقق ساخته، 1390) بود و داده‏ها از طریق آزمون تحلیل واریانس چند‏متغیری (manova)، آزمون lsd، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چند‏متغیری تحلیل شد. نتایج نشان داد که معتادان به داروهای روان‏گردان در مقایسه با معتادان به مواد مخدر و افراد بهنجار و معتادان به مواد مخدر در مقایسه با افراد بهنجار از حمایت اجتماعی کمتری برخوردارند و از محرومیت‏های اجتماعی چندگانه رنج می‏برند (01/0p<). تحلیل رگرسیون چند‏متغیری نیز نشان داد که حمایت اجتماعی پایین، محرومیت اجتماعی معتادان را پیش‏بینی می‏کند (01/0p<). این یافته‏ها نشان می دهد که محرومیت اجتماعی از عوامل خطرزا برای سوءِ مصرف مواد روان‏گردان محسوب می‏شود.

اسناد مشابه