نقش میانجی عدالت سازمانی ادراک شده در رابطه بین خودپندارۀ مزمن کارکنان با رضایت آنها از نتیجه، سرپرست و مدیریت

ابوالقاسم نوری، سرور خاکسار، محسن گل پرور

چکیده

این پژوهش با هدف بررسی نقش میانجی عدالت سازمانی ادراک شده در رابطه بین خودپنداره مزمن کارکنان با رضایت آنها نسبت به نتیجه، سرپرست و مدیریت با استفاده از 250 نفر از کارکنان صنایع و سازمانهای شهر اصفهان که به شیوۀ دو مرحله ای انتخاب شدند، اجرا شد. روش پژوهش همبستگی بود و ابزارهای پژوهش سه پرسشنامه برای سنجش انواع سه گانۀ عدالت سازمانی (عدالت توزیعی، عدالت رویه ای و عدالت ارتباطی)، پرسشنامۀ سنجش سطوح خودپندارۀ مزمن (فردی، ارتباطی و جمعی) و پرسشنامۀ رضایت از نتیجه، رضایت از سرپرست و رضایت از مدیریت بوده است. داده های حاصل از پرسشنامه ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون میانجی مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج تحلیل رگرسیون میانجی گام اول نشان داد که سطوح خودپندارۀ مزمن فردی و جمعی (به ترتیب با بتا استاندارد 173/0 و 271/0 و با بتا استاندارد 162/0 و 205/0) برای عدالت توزیعی و عدالت رویه ای و سطح خودپندارۀ مزمن جمعی (با بتا استاندارد 247/0) برای عدالت ارتباطی دارای توان پیش بین معنادار (001/0 p<) هستند. نتایج تحلیل رگرسیون میانجی گام دوم نشان داد که از بین سطوح خودپندارۀ مزمن برای پیش بینی رضایت از نتیجه، رضایت از سرپرست و رضایت از مدیریت، خودپندارۀ مزمن فردی و جمعی قادر به پیش بینی رضایت از نتیجه و رضایت از سرپرست (با بتا استاندارد 136/0 و 208/0 و230/0 و170/0) و فقط خودپنداره مزمن جمعی (با بتا استاندارد 148/0) قادر به پیش بینی معنادار(001/0 p<) رضایت از مدیریت هستند. در گام آخر (سوم) تحلیل رگرسیون میانجی نشان داد وقتی ابعاد عدالت سازمانی و سطوح خودپندارۀ مزمن به صورت یکجا برای پیش بینی وارد معادلات رگرسیون شدند، فقط عدالت توزیعی نقش میانجی را در رابطۀ بین خودپندارۀ مزمن جمعی و رضایت از نتیجه ایفا می کرد. عدالت رویه ای نیز به صورت جداگانه برای رابطۀ بین خودپندارۀ مزمن فردی و رضایت از سرپرست و عدالت ارتباطی نیز به طور جداگانه برای رابطه بین خودپندارۀ مزمن فردی و جمعی با رضایت از سرپرست نقش میانجی داشتند. و بالاخره عدالت رویه ای نیز نقش میانجی را در رابطه بین خودپندارۀ مزمن جمعی و رضایت از مدیریت ایفا می کرد.