بررسی تأثیر نمایشنامه و عناصر آن در شعر معاصر فارسی (در حوزة شکل، ساختار، زبان و صورخیال) با تکیه بر موفق ترین اشعار
چکیده
یکی از نوآوریهای ادبی در دوره مشروطه...
اسناد مشابه
بررسی تأثیر نمایشنامه و عناصر آن در شعر معاصر فارسی (در حوزة شکل، ساختار، زبان و صورخیال) با تکیه بر موفق‌ترین اشعار
یکی از نوآوریهای ادبی در دورة مشروطه به نگارش درآمدن «نمایشنامه» است. بعد از نمایشنامههای منثور، نمایشنامههای منظوم نیز با اقتباس از آثار کلاسیک فارسی (از جمله آثار نظامی و شاهنامة فردوسی)، به نگارش آمدند. نمایشنامههای منظوم که به حوزة شعر- به جهت داشتن وزن- نزدیکتر بودند، خود به
ساختار تصویر در شعر معاصر از منظر دستور زبان فارسی
همانقدر‌که‌ایجاد ارتباط‌میان اشیاء و‌پدیدهها در‌تااگ ی و‌اهمیاا تصاا یر اهمیاا دارد،بااه‌همااان‌میاانان انتخااا ساختاری برای بیان این ارتباطها‌نیان مها اسا و اه‌ب اا تص یری کهنه‌و‌تکراری باا‌اساتداده‌اگ‌سااختار‌گباان‌ی تااگه، روحی تاگه‌بپذیرد.هدف‌این مقاله‌بررسی انا ا ساا‌ختاره
نقد و تحلیلِ تأثیرِ نمایشنامه و عناصر آن بر محتوا، قالب، زبان و صورخیالِ شعر معاصر فارسی (از سال 1300 تا 1357)
در ادبیات فارسی، «شعر»، بیان ویژه فرهنگی، شناخته شده است و می تواند جایگزین همه اشکال ادبی و هنری دیگر باشد و به خوبی وظایف آنها را به عهده بگیرد. بی تردید «شعر» بستر بیشتر «نمایش»ها و یا به تعبیری بهتر «نمایش»گونه ها در ادبیات فارسی بوده است. این که اولین نقّالی ها و تعزیه ها به
ساختار تعجب سماعی در زبان گفتار و نوشتار عربی معاصر با تکیه بر معادل‌یابی آن در فارسی (مورد پژوهانه کتاب «الشمس فی یوم غائم» و «زهرة العمر»)
در زبان عربیِ معاصر، اسلوبهای تعجبِ سماعی، در مقایسه با اسلوبهای قیاسی آن پرکاربردتر و متنوع تر است. هر چند، این اسلوبهای تعجبِ سماعی، هنوز هم همانند قدیم کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند. پژوهشگران به این مسئله که ساختارهای تعجبِ سماعی نیز خود میتوانند از ساختهای ویژه‌ای پیرو