برآورد نشست سطحی در تونل بزرگراهی نیایش با استفاده از روش های تجربی، عددی و نشست های واقعی
چکیده
یکی از بهترین روشها برای بهبود مسئلۀ حمل و نقل، استفاده از تونلهای زیرزمینی است. در همین راستا، تونل بزرگراه نیایش شامل دو تونل شمالی و جنوبی تقریباً موازی است که به روش تونلسازی جدید اتریشی 1natm در شمال تهران احداث شده است. حفر تونل و دیگر سازههای زیرزمینی منجر به بروز تغییرات چشم گیر در وضعیت تنش در اطراف سازه میگردد که این مسئله سبب نشست در سطح زمین می شود. در این پژوهش، میزان نشست سطحی زمین با استفاده از انواع روشهای تجربی، عددی و هم چنین مقادیر نشست واقعی در پنج مقطع (cs-1 تا cs-5)، بررسی شدهاند. روش تجربی به کار رفته، روش اوریلی و نیو (1982) و روش عددی نیز روش المان محدود با استفاده از نرم افزار plaxis2d است. بر اساس نتایج به دست آمده، روش عددی در تمامی مقاطع (به استثناء مقطع 3) همخوانی بیش تری با دادههای نشست واقعی حاصل از اندازهگیریهای برجا دارد. در حالی که روش تجربی در مقاطع 2، 4 و 5 میزان نشست را بیش تر از نشست واقعی نشان میدهد. هم چنین نتایج حاصل از روشهای یاد شده نشان میدهند که حداکثر نشست، بیش تر از مقدار نشست مجاز و در محدودۀ اخطار است.