مطالعه ترجیحات روش شناختی پژوهشگران حوزه مدیریت آموزشی در ایران و غرب و آینده روش شناسی پژوهش در آن
چکیده
هدف پژوهش حاضر مطالعه ترجیحات روششناختی پژوهشگران حوزه مدیریت آموزشی در سه حیطه راهبرد، روش و تکنیکهای پژوهش و همچنین بررسی سمت و سوی راهبرد پژوهش در آن بود. روش پژوهش توصیفی، از نوع تحلیل محتوای کمی وجامعه آن شامل تمامی مقالات چاپ شده در سه سال اخیر، در دو مجله انگلیسی زبان eaq وjea [1]و دو مجله ایرانی مدیریت و برنامهریزی در نظامهای آموزشی و رهیافتی نو در مدیریت آموزشی بود که بدون انجام نمونهگیری، تمامی مقالات چاپ شده در مجلات مذکور از نظر روششناختی مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد؛ در حیطه راهبرد، بین راهبردهای پژوهش بکارگرفته شده از سوی پژوهشگران ایرانی و غربی تفاوت معناداری وجود دارد؛ بهگونهای که در ایران،81/88 درصد مقالات چاپ شده دارای راهبرد کمی، 89/7 درصد دارای راهبرد کیفی و 28/3 درصد دارای راهبرد ترکیبی و در غرب، 04/32 درصد مقالات چاپ شده دارای راهبرد کمی، 69/54 درصد دارای راهبرد کیفی و 25/13 درصد دارای راهبرد ترکیبی بودند. در حیطه روش، در ایران، روش غالب، روش پیمایشی و همبستگی است؛ چرا که 28/78 درصد مقالات چاپ شده با دو روش مذکور بود. در حالی که در غرب، تنها 83/29 درصد مقالات چاپ شده با روشهای پیمایشی و همبستگی انجام شده و روش غالب، روشهای برخاسته از راهبرد کیفی است. در حیطه ابزار هم بین تکنیکهای بکارگرفته شده از سوی پژوهشگران ایرانی و غربی تفاوت معناداری وجود دارد؛ بهگونهای که در ایران، 52/85 درصد مقالات چاپ شده با استفاده از پرسشنامه، ابزار مورد علاقه و محبوب پژوهشگران ایرانی انجام شده، در حالی که پژوهشگران غربی عمدتاً از ابزارهای ترکیبی استفاده کردهاند. و بالاخره این که پژوهشگران حوزه مدیریت آموزشی در غرب حرکت روزافزونی به سمت راهبرد کیفی و بهرهگیری از روشهای آن دارند. ضمن اینکه، در مغرب زمین راهبرد ترکیبی هم از مقبولیت برخوردار است و رشد صعودی امیدوار کنندهای دارد. این در حالی که است که در ایران همچنان راهبرد کمی و روشهای آن حاکمیت قابل تأملی دارند.