مقایسه جرایم ارتکابی توسط بیماران اسکیزوفرنیک و اختلال دوقطبی مراجعه کننده به بخش روانپزشکی قانونی استان تهران از اردیبهشت ۱۳۸۶ تا اردیبهشت ۱۳۸۷
چکیده
مقدمه : ارتکاب جرم توسط یک بیمار روانی، پدیده ناشایعی نیست. بیماران اسکیزوفرنیک و اختلال دو قطبی، دو دسته مهم از بیماران سایکوتیک می باشند که ارتکاب جرم در مرحله حاد بیماری آنها صورت می گیرد (1). این مطالعه با هدف بررسی نوع و مقایسه جرایم در این دو گروه از بیماران صورت گرفت. مواد و روشها : در این مطالعه مقطعی تحلیلی، بیماران مراجعهکننده به بخش روان پزشکی سازمان پزشکی قانونی کشور، ارجاع داده شده از مراجع قضایی، طی مدت یک سال از ابتدای اردیبهشت سال 1386 لغایت اول اردیبهشت سال 1387 بررسی شدند که شرح حال توسط روانشناس اخذ شده و سپس نوع بیماری با معاینه و مصاحبه روانپزشکی و بر اساس معیارهای تشخیصی dsm- iv-tr تشخیص داده شد. اطلاعات موردنظر بر اساس پرسشنامه پژوهشگر ساخته در پرسشنامه درج گردید. نتایج : در این مطالعه از 100 بیمار مبتلا، 60 نفر مبتلا به بیماری اسکیزوفرنی و 40 نفر مبتلا به اختلال دوقطبی بودند که از نظر جنس، وضعیت تاهل، گروههای سنی، سطح سواد، نوع جرایم، سابقه ارتکاب جرم، طول مدت بیماری، تظاهرات سایکوتیک، سابقه سوء مصرف الکل و مواد مخدر و روان گردان بررسی شدند. از نظر مصرف مواد روانگردان، تظاهرات سایکوتیک و آلت جرم، تفاوت آماری معناداری بین بیماران مبتلا به اختلال دو قطبی و اسکیزوفرنی یافت شد. بحث و نتیجه گیری : وقوع جرم در بیماران مبتلا به بیماری دو قطبی از اسکیزوفرنی بیشتر و در این دو گروه از بیماران در مردها، افراد مجرد و افراد با تحصیلات زیر دیپلم، بیشتر از سایرین بود. بیشتر بیماران، قصد ارتکاب جرم نداشته و براساس توهمات مرتکب جرم شده بودند. اما مقایسه قصد ارتکاب جرم در دو گروه، تفاوت معنیداری نشان نداد. اغلب گروه اسکیزوفرنیک، سابقه ارتکاب جرم را داشته و بیشتر، بستگان درجه اول را تحت آزار و اذیت قرار میدادند. مردان مجرد با تحصیلات زیر دیپلم که مبتلا به اختلال دو قطبی یا اسکیزوفرنیک باشند باید از نظر ارتکاب جرم، موردتوجه ویژه باشند؛ همچنین، آموزش خانواده بیماران میتواند در کاهش میزان جرم ارتکابی این بیماران موثر باشد.