مقاله

بررسی اثر مشتقات جدید متیل‏کینولینونی بر ترشح انسولین القا شده توسط گلوکز از جزایر لانگرهانس جدا شده موش صحرایی

چکیده

زمینه و هدف: مهارکننده‏های انتخابی آنزیم فسفو دی‏استراز حلقوی نوع ٣ (pde3) با افزایش مقدار camp ، قدرت انقباضی قلب و ترشح انسولین وابسته به گلوکز را تقویت می‏کنند. در این تحقیق اثر تعدادی از مشتقات متیل‏کینولینون (mc1-mc10) به عنوان مهارکننده انتخابی pde3 بر ترشح انسولین تحریک شده توسط گلوکز (giis) مورد بررسی قرار گرفت. روش تحقیق: در این مطالعه تجربی، پس از هضم پانکراس جدا شده توسط کلاژناز، جزایر لانگرهانس آزاد در زیر استریومیکروسکوپ به طور دستی جدا و در بافر کربس حاوی گلوکز mm 3 به مدت 30 دقیقه تیمار شدند؛ سپس با محلول گلوکز mm 3 یا mm 10 با و یا بدون ایزوبوتیل متیل گزانتین (ibmx) به عنوان استاندارد و یا با وجود غلظت µm ١٠٠ مشتقات مختلف متیل‏کینولینون تیماردهی انجام شد. انسولین رها شده در مدت یک ساعت، با استفاده از کیت رادیوایمنواسی اندازه‏گیری شد. یافته ها: گلوکز با غلظت mm ١٠، ترشح انسولین از جزایر را به طور معنی‏داری نسبت به غلظت mm ٣ افزایش داد (٠١/٠>p).ibmx در غلظت µm ١٠٠، میزان giis را به طور معنی‏داری تقویت نمود (٠١/٠>p). از بین ده ترکیب مورد آزمایش، مشتقات mc7 و mc9 میزان giis را به طور معنی‏داری در مقایسه با محلول گلوکز mm ١٠ به تنهایی افزایش دادند (٠١/٠>p) که با اثر ibmx قابل مقایسه بود. نتیجه گیری: ترکیبات مورد آزمایش (mc1-mc10) با وجود داشتن ساختمان مشابه، اثرات متفاوتی بر ترشح انسولین داشتند که احتمالا به دلیل اثر وابسته به بافت این داروها می‏باشد. امید است که بتوان در آینده از این ترکیبات در درمان بیماری دیابت بهره جست.

اسناد مشابه