مقایسۀ تأثیر دو شدت فعالیت حاد هوازی بر غلظت آپلین پلاسما، گلوکز خون و شاخص مقاومت به انسولین مردان مبتلابه دیابت نوع دو
چکیده
هدف از این پژوهش، مقایسۀتأثیر دو شدت فعالیت حاد هوازی بر غلظت آپلین پلاسما، گلوکز خون و شاخص مقاومت به انسولین در مردان مبتلابه دیابت نوع دو میباشد.بدینمنظور، 12 آزمودنی مبتلابه دیابت نوع دو (با میانگین سنی 6/3±6/52 سال، قد7/6± 3/171 سانتی متر و وزن 7/4±58/87 کیلوگرم) در پژوهش حاضر شرکت کردند. ابتدا و طی جلسهای، تن سنجی و اوج اکسیژن مصرفی (vo2peak) آزمودنی ها از طریق آزمون تعدیل شدۀ بروس محاسبهگردید. سپس، آزمودنی ها پس از گذشت حداقل 10 ساعت از ناشتایی،طی دو جلسه درمعرض آزمون دویدن روی نوارگردانبا دو شدت50 درصد و 80 درصد اوج اکسیژن مصرفی قرار گرفتند. علاوهبراین، نمونۀ خونی پیش از فعالیت، بلافاصله پس از آن و 24 ساعت پس از هر شدت فعالیت برای اندازه گیری سطوح آپلین، گلوکز و انسولین گرفته شد. بهمنظور تجزیه وتحلیل داده ها نیزآزمون تحلیل واریانس درون گروهی دو راهه با اندازه گیری مکرر مورد استفاده قرار گرفت. برمبنای نتایج، تفاوت معنا داری در مقدار آپلین پلاسما بین شدت های فعالیت مشاهده میشود (416.p=0 در شدت 50 درصد و 286.p=0 در شدت 80 درصد)؛ درحالی کهدر زمان نمونه گیری و تعامل بین شدتهاتفاوت معناداری وجود ندارد (0.05>p). همچنین، یافتهها تفاوت معنا داری را در مقدار گلوکز خون و مقاومت به انسولین در شدت و زمان نمونه گیری و نیز تعامل بین این دو نشان نمیدهد (0.05>p). بهطورکلی، بهنظر می رسد فعالیت حاد هوازی در شدت بالا می تواند تأثیر معناداری بر غلظت آپلین پلاسما در مردان مبتلابه دیابت نوع دو ایجاد کند؛ درحالیکه تأثیری بر متغیرهای گلوکز و مقاومت به انسولین ندارد.