اثر دو شدت تمرین هوازی بر سطوح لیپوکالین-۲، اینترلوکین-۱ بتا و شاخص مقاومت به انسولین در مردان چاق غیرفعال
چکیده
پژوهش حاضر با هدف ارزیابی اثر دو شدت تمرین هوازی بر تغییرات لیپوکالین-2، اینترلوکین-1 بتا و شاخص مقاومت به انسولین (homa-ir) روی 27 مرد چاق غیرفعال (سن = 5 ± 9/43 سال، شاخص تودۀ بدن = 5/1 ± 8/31 (kg/m2) و vo2max = 8/1±8/31 ml/kg/min) انجام شد. آزمودنیها بهطور تصادفی به سه گروه مساوی شدت متوسط، شدت بالا و بیتمرین تقسیم شدند. گروههای تمرین در یک برنامۀ دویدن روی نوارگردان (12 هفته، هفتهای 3 جلسه و هر جلسه 45 دقیقه) شرکت کردند. شدت تمرین برای گروه اول برابر با 55-45 و برای گروه دوم برابر با 75-65 درصد vo2max بود. نتایج آزمون anova نشان داد 12 هفته تمرین هوازی موجب کاهش معناداری در مقادیر لیپوکالین-2 سرُم (از 2/11±1/53 به 1/8±5/43 g/lµ) آزمودنیهای گروه شدت بالا شده بود (05/0p<) و این کاهش، نسبت به گروههای شدت متوسط (از 3/10±2/52 به 5/8±5/47 g/lµ) و بیتمرین (از 7/9±1/54 به 9/11±2/53 g/lµ) معنادار بود (05/0p<). تمرین هوازی کاهش معناداری را در مقادیر اینترلوکین-1 بتا گروههای شدت بالا (از 315±51/1721 به 218±85/1429 pg/ml) و شدت متوسط (از 289±26/1684 به 302±12/1344 pg/ml) ایجاد کرده بود (05/0p<). در میزان کاهش، بین دو گروه تفاوت معناداری دیده نشد؛ اما نسبت به گروه بیتمرین (از 254±65/1701 به 272±82/1711 pg/ml) بهطور معناداری کمتر بود (05/0p<). شاخص مقاومت به انسولین نیز در دو گروه شدت متوسط (از 8/0±01/3 به 8/0±61/2) و شدت بالا (از 9/0±87/2 به 6/0±84/1) بهطور معناداری کاهش یافته بود (05/0p<) و نسبت به گروه بیتمرین (از 7/0±95/2 به 9/0±11/3) نیز اختلاف معناداری مشاهده شد (05/0p<). بهطور کلی، این یافتهها پیشنهاد میکند برای کاهش مقادیر لیپوکالین-2 نسبت به اینترلوکین-1 بتا و شاخص مقاومت به انسولین، احتمالاً به تمرین با شدت بالاتری از 55-45 درصد vo2max نیاز است.