اثر باکتری تیوباسیلوس و گوگرد بر عملکرد و ویژگی های بیو شیمیایی ذرت دانه ای (هیبرید ماکسیما) در شرایط کم آبیاری در منطقه ورامین
چکیده
تنش کم آبی بهعنوان عاملی مهم در کاهش عملکرد گیاهان زراعی مطرح است هم چنین باکتری اکسیدکننده گوگرد باعث افزایش تحمل گیاهان بهویژه ذرت نسبت به تنشهای محیطی میشود. بهمنظور بررسی اثر باکتری زیستی تیوباسیلوس و گوگرد بر عملکرد و ویژگی های بیوشیمیایی ذرت دانهای (zea mays l. var maxima) در شرایط قطع آبیاری،تحقیقی بهصورت کرتهای خرد شده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه پژوهشی شماره دو دانشگاه آزاد اسلامی ورامین در سال زراعی 1393 اجرا شد. تیمارهای این آزمایش شامل کم آبیاری در سه سطح بهعنوان کرت اصلی: (شاهد (آبیاری معمول)، عدم آبیاری در مرحله گل دهی و عدم آبیاری در مرحله پرشدن دانه) و مصرف باکتری زیستی تیوباسیلوس و گوگرد در چهار سطح بهعنوان کرت فرعی شامل: شاهد(بدون مصرف)، مصرف کودزیستی تیوباسیلوس بهصورت اختلاط با بذر در هنگام کاشت، مصرف گوگرد و مصرف ترکیبی گوگرد و تیوباسیلوس. بر اساس آزمون خاک میزان توصیه شد، مصرف کود گوگرد 250کیلوگرم در هکتار و مصرف کود زیستی تیوباسیلوس5 کیلوگرم در هکتار بود. نتایج جدول تجزیه واریانس نشان داد که تمامی صفات مورد بررسی بهجز بیومارکر دی هیدروکسی گوآنزین تحت اثر کم آبیاری و تیوباسیلوس قرارگرفتند. قطع آبیاری باعث کاهش عملکرد دانه شد، هرچند مصرف گوگرد و تیوباسیلوس اثر منفی قطع آبیاری را کاهش داد، کمترین میزان عملکرددانه از برهمکنش تیمار قطع آبیاری در مرحله گل دهی و عدم مصرف گوگرد و تیوباسیلوس (892/4 تن در هکتار) بهدست آمد که نسبت به تیمار آبیاری معمول و مصرف توأم کود زیستی تیوباسیلوس و گوگرد، 2/58 درصد کاهش داشت. بهکارگیری تیوباسیلوس و گوگرد در شرایط قطع آبیاری در مراحل حساس رشدی از اثرات منفی کم آبیاری بر عملکرد دانه کاست (50 درصد).