ارتباط بین گیرنده استروژن و پروژسترون با وضعیت قاعدگی در بیماران مبتلا به سرطان پستان مراجعه‌کننده به بیمارستان‌های قائم و امید مشهد
چکیده
زمینه و هدف: رشد سلولهای سرطان پستان، اغلب تحت تأثیر هورمونهای استروئیدی قرار میگیرد. تعیین غلظتهای سلولی گیرنده هورمون استروژن (er) و پروژسترون (pr) در تومور، جهت تعیین آن دسته از بیمارانی که از هورموندرمانی سود میبرند، مورد استفاده قرار میگیرد. میزان مثبتشدن گیرنده هورمونی، با درجه تمایز و نوع بافت تومور، سن و وضعیت یائسگی بیمار مرتبط است. مطالعه حاضر با هدف ارزیابی ارتباط بین نتایج بررسی ایمینوهیستوشیمیایی er و pr با خصوصیات بالینیآسیبشناسی، بویژه وضعیت قاعدگی، در بیماران مبتلا به سرطان پستان انجام شد. روش تحقیق: در این مطالعه توصیفی- تحلیلی، طیّ مدت یک سال، 324 بیمار مبتلا به سرطان پستان، در بخش آسیبشناسی و رادیوتراپی- انکولوژی بیمارستان قائم (عج) و امید مشهد، از نظر گیرندههای هورمونی استروژن و پروژسترون، با استفاده از روش ایمنوهیستوشیمیایی، مورد آزمایش قرار گرفتند. خصوصیات بالینیآسیبشناسی بیماران مثل سن، جنس، وضعیت قاعدگی، نوع آسیب شناسی و درجه بیماری نیز با استفاده از اطلاعات موجود در پاسخهای آسیبشناسی و معاینه بالینی اولیه، کسب شد. داده ها با استفاده از نرم افزار spss (نسخه 5/11) و آزمون کای دو در سطح معنی داری 05/0p< مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: از 324 بیمار، 5/52% (170 مورد) گیرنده استروژن و 7/49% (161 مورد) گیرنده پروژسترون مثبت بودند. از 217 بیمار قبل از یائسگی، 115 نفر (9/52%) گیرنده استروژنی مثبت و 102 نفر (1/47%) گیرنده استروژنی منفی بودند. فراوانی مثبتشدگی گیرنده استروژن در بیماران یائسه 6/47% بود؛ همچنین، 53% بیماران قبل از یائسگی و 9/43 % زنان یائسه از نظر گیرنده پروژسترون مثبت بودند (077/0p=). در 9/52% موارد زیر 30 سال نیز، گیرنده استروژن مثبت بود. نتیجه گیری: در مطالعات مختلف مشخص شده است که میزان مثبتشدن گیرندههای استروژن و پروژسترون در زنان پس از یائسگی بیشتر از سنین قبل از یائسگی می‌باشد. با توجه به نتایج معکوس به دستآمده در مطالعه حاضر، بهتر است روش ایمنوهیستوشیمیایی در آزمایشگاههای مرجع کنترل شود؛ زیرا به نظر میرسد شایعترین علت اختلاف حاصله، اشکال در تثبت نمونه بافتی و روشهای انجام آزمایشات می‌باشد.