شخصیت پردازی در مجموعه نمایشی «من فوق سبع سماوات» اثر علی احمد باکثیر
چکیده
مجموعه نمایشی «من فوق سبع سماوات» باکثیر از جمله نمایشنامههای تاریخی اسلامی است که حضور عنصر شخصیت در آن بسیار پررنگ تر از دیگر عناصر نمایش است. شخصیت در نمایشنامه به انواع گوناگونی از جمله اصلی و فرعی، ایستا و پویا، مقابل و مخالف، نوعی و همهجانبه و... تقسیمبندی میشود. شخصیتپردازی در نمایشنامه معمولاً به کمک برخی تکنیکها همچون گفتگو، عمل، صحنهپردازی و نامگذاری صورت می پذیرد. این مقاله بر آن است از یک سو انواع مختلف شخصیتها را در این مجموعه بررسی کند و از سوی دیگر تکنیکهای شخصیتپردازی باکثیر را تحلیل کند. نتیجه اینکه باکثیر، از تمامی انواع شخصیت بهره جسته است و از همه تکنیکهای شخصیت پردازی بجز تکنیک نامگذاری استفاده کرده است؛ زیرا شخصیتهای نمایشنامه، واقعی و تاریخی هستند و خواننده تنها با شنیدن نام آنها به اسلامی بودن فضای نمایش پی میبرد. البته بهره گیری از عنصر گفتگو در شخصیتپردازی نسبت به دیگر عناصر نمایش قویتر است.