جلوه های نمادین شکوه و اقتدارگذشته ی جهان عرب در شعر امل دُنقُل
چکیده
نماد پردازی به عنوان یکی از جلوه های ادبی شعر شاعران سرکش و عصیان گر عرب نظیر امل دُنقل جایگاه ویژه ای را به خود اختصاص داده است. او یکی از شاعران برجسته ی مصر در دوره ی معاصر است که از این شیوه برای بیان اعتراض و انتقاد خود استفاده می کند. وی به اندازهای زبان نمادین را متناسب با موقعیت به کار می برد که شعرهای او، علاوه بر تفسیر رویدادهای سیاسی و اجتماعی، نوعی پیشبینی اوضاع جامعه نیز است. تنوع نمادهای او و کاربرد بجای آنها، نشان از آگاهی گستردهی او از میراث عربی و دقت و توجه زیاد نسبت به مسائل روز جامعه دارد. امل دنقل، با یادآوری عزت و عظمت گذشته ی ملتهای عربی از طریق این نمادها، بر هویت ملی و میهنی خود تأکید می ورزد و تلاش می کند تا با بیدارسازی وجدان خفته ی آنها و دمیدن روح ایستادگی و پایداری در آنها، جهان عرب را به بازگرداندن این عزت و عظمت فرا خواند؛ زیرا به عقیده ی او گرفتاریهای کنونی مردم عرب، ناشی از دور شدن آنها از سرچشمه های فرهنگ و ادب خویش است. او از نمادهای قطرالندی، کلیب، صلاح الدین ایوبی، عبدالرحمن داخل (صقر قریش)، سیف الدوله، ابوالهول و اسب برای اشاره به شکوه گذشته ی عربها بهره می گیرد. این مقاله برآن است تا جلوه های نمادین قدرت و عظمت گذشته ی عربها را در شعر امل دنقل مورد پژوهش و بررسی قرار دهد.