بررسی اثر آنتی بادی های منوکلونال ضد پلاسمینوژن انسانی a۵e۱۰ ,a۴d۱۰ و a۳b۲ بر سیستم فیبرینولیز

علی ملکی، a maleki دانشگاه تربیت مدرس دکتر منوچهر میرشاهی، m mirshahi دانشگاه تربیت مدرسسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه تربیت مدرس (tarbiat modares university) دکتر علی اکبر پورفتح اله، a.a pourfathollah دانشگاه تربیت مدرسسازمان اصلی تایید شده: دانشگاه تربیت مدرس (tarbiat modares university)

چکیده

چکیده سابقه و هدف اصلی ترین ترکیب سیستم فیبرینولیز، پیش آنزیم پلاسمینوژن می باشد که توسط فعال کننده های مختلفی به فرم فعال خود یعنی آنزیم پلاسمین تبدیل شده و نقش حیاتی خود را که همانا لیز لخته های فیبرینی است ایفا می کند. نخستین آنتی بادی منوکلونال ضد پلاسمینوژن انسانی در سال 1982 توسط پلوپلیس تهیه و اثر آن مطالعه شد. از آن زمان تاکنون محققین متعددی در نقاط مختلف دنیا به تهیه و مطالعه آنتی بادی های ضد پلاسمینوژن همت گماشته اند که حاصل تحقیقات آن ها قابل توجه بوده و زوایای تاریکی از دانش ما را در مورد ساختمان و مکانیسم فعال شدن پلاسمینوژن، وضعیت فیزیولوژیک فیبرینولیزو غیره روشن ساخته اند. در این تحقیق، اثرات احتمالی سه آنتی بادی منوکلونال ضد پلاسمینوژن انسانی a4d10, a5e10 و a3b2 بر سیستم فیبرینولیز و مکانیسم احتمالی اثر آن مورد مطالعه قرار گرفت. مواد و روش ها پس از طی مراحلی نظیر کشت سلول های هیبریدومای تولید کننده آنتی بادی، تزریق این سلول ها به صفاق موش، تهیه آسیت و تخلیص آنتی بادی ها از آن، با روش های مختلفی از جمله ارزیابی چشمی لیز لخته پلاسمایی در حضور آنتی بادی ها، اندازه گیری کمی قطعات dd/e به روش آزمون d ـ دایمر، ارزیابی به روش الیزا با استفاده از سوبسترای سنتتیک s-2251 و غیره اثر این آنتی بادی ها بررسی شد. یافته ها مشاهدات اولیه با استفاده از پلاسمای پولد انسانی نشان داد که دو آنتی بادی a5e10 و a4d10 در حضور فعال کننده های پلاسمینوژن t-pa ، u-pa و sk ، فعالیت سیستم فیبرینولیز را افزایش می دهند در حالی که آنتی بادی a3b2 در حضور این فعال کنند ه ها تأثیری بر سرعت فیبرینولیز ندارد. براساس نتایج به دست آمده از اندازه گیری کمی قطعات dd/e به روش آزمون d ـ دایمر، اثر افزایشی آنتی بادی های a4d10 و a5e10 به صورت وابسته به دوز است. در آزمون دیگری که توسط سوبسترای سنتتیک s-2251 انجام گرفت مشخص شد که فعال شدن پلاسمینوژن در حضور اوروکیناز و در نتیجه شکسته شدن این سوبسترا در حضور آنتی بادی های a5e10 و a4d10 افزایش می یابد. به علاوه بی اثر بودن آنتی بادی a3b2 بر فعال شدن پلاسمینوژن در این آزمون نیز تأیید شد. نتیجه گیری احتمالا آنتی بادی های a4d10 و a5e10 با باز کردن فرم ساختاری پلاسمینوژن، فعال شدن آن را در مقابل فعال کننده های پلاسمینوژن تسهیل می کنند