تحلیل فضایی نماگرهای توسعه ی فرهنگی استان هرمزگان با استفاده از مدل های برنامه ریزی
چکیده
در سالهای اخیر مطالعات فراوانی در زمینهی توسعه انجام شده که همهی آنها بر محور توسعهی اقتصادی نیست، بلکه ایدهی نقش فرهنگ در توسعه- یا بهعنوان یکی از مباحث توسعه- مطرح گردیده است. پژوهش حاضر از نوع تحقیقات تحلیلی- کاربردی است که در آن بر اساس مدلهای تاکسونومی عددی و تاپسیس به تحلیل یافتههای مورد نظر اقدام شده است. اطّلاعات مورد نیاز به شیوهی میدانی و کتابخانهای جمعآوری گردیده و بر اساس 48 شاخص مختلف که در این تحقیق برای سنجش توسعه یافتگی فرهنگی استان هرمزگان در نظر گرفته شده، تحلیل شده اند. نتایج یافتهها نشاندهندهی آن است که بر اساس روش تاپسیس، شهرستان ابوموسی با ضریب توسعهیافتگی 54/0 و کسب رتبهی اوّل بهعنوان توسعهیافتهترین شهرستان و خمیر با ضریب توسعهیافتگی 03/0 و کسب رتبهی یازدهم بهعنوان محرومترین شهرستان در مقایسه با دیگر شهرستانهای استان شناخته شدهاند. همچنین طبق رتبهبندی با استفاده از مدل تاکسونومی عددی، بندرعباس با ضریب توسعهیافتگی 66/0 برخوردارترین شهرستان و خمیر با ضریب توسعهیافتگی 07/1 محرومترین شهرستان معرّفی شده است. آن چه کاملاً مشهود است وجود نابرابری فاحش میان شهرستانهای استان از نظر درجهی توسعهیافتگی فرهنگی است.