مروری بر سندرم اختلال عملکرد عضلات جونده (mpds) و اهمیت آن در پرسنل نیروهای مسلح
چکیده
سابقه و هدف: این مقاله با هدف معرفی سندرم اختلال عملکرد عضلات جونده و مروری بر سبب شناسی و علایم تشخیصی و راه کارهای درمانی آن با تاکید بر اهمیت آن درپرسنل نیروهای مسلح تدوین گشته است. مواد و روش ها: این پژوهش از نوع توصیفی کتابخانه ای است که در آن با مراجعه به کلیه منابع و سابقه مطالعات موجود به جمع بندی نتایج آنها پرداخته است. یافته ها: سندرم اختلال عملکرد عضلات جونده (mpds) یک بیماری چند عاملی بوده و معمولاً یک علت منحصر به فرد ندارد، اما عده ای ((مال اکلوژن)) و گروه دیگر ((استرس)) را علت اصلی آن می دانند. مطالعات اخیر بر نقش نابسامانی های روحی تاکید بیشتری داشته اند. از نظر تشخیصی mpds با سه علامت شناخته می شود: درد مبهم که معمولا یک طرفه است، محدودیت در باز کردن دهان داشته اندو حساسیت در لمس عضلات جونده از لحاظ درمان نیز این اختلال در 2 فاز درمان می شود. فاز اول شامل: آموزش بیمار، کاهش اضطراب، دارو درمانی و فیزیوتراپی است و فاز دوم شامل: اصلاحات اکلوژنی، درمان های ارتدنسی و جراحی است. اگرچه طبق مطالعات اخیر، انجام صحیح و اصولی فاز اول درمان به تنهایی می تواند با 75 تا 90 درصد موفقیت همراه باشد. نتیجه گیری: علی رغم تاکید همگانی بر استفاده از درمان های روان پزشکی، هنوز هم یکی از معضلات درمان این عارضه نبودن یک پروتکل درمانی واحد با اثر بخشی بالا می باشد که بتواند اکثریت مبتلایان را پوشش دهد. در این میان به علت گمانه زنی های موجود در باب شیوع نسبتاً بالای این اختلال در نظامیان و خانواده نیروهای مسلح به نظر می رسد وجود یک مرکز تخصصی به همین منظور که به شناسایی بیماران و انجام امور پژوهشی درمانی در زمینه این عارضه بپردازد ضروری باشد.