اثر فعالیت ورزشی تناوبی در شرایط هایپوکسی بر پاسخ pyy۳-۳۶ و اشتها در افراد دارای اضافه وزن
چکیده
مقدمه: با توجه به اینکه چاقی و اضافه وزن در سال های اخیر رشد فزاینده ای داشته است، این پژوهش با هدف بررسی اثر فعالیت ورزشی تناوبی در شرایط هایپوکسی بر پاسخ هورمون ضد اشتهای pyy3-36 و میزان اشتها در افراد دارای اضافه وزن انجام شد. مواد و روش ها: بدین منظور، 8 نفر از دانشجویان داوطلب مرد غیر ورزشکار دانشگاه شهید بهشتی تهران با میانگین سنی 11/2±14/22 سال، قد 69/7±28/175 سانتی متر، وزن 95/5±03/87 کیلوگرم و نمایه ی توده ی بدن 5/1±4/28 کیلوگرم بر مترمربع بررسی شدند. آزمودنی ها در دو جلسه با یک هفته فاصله به صورت توازن متقابل در دو شرایط هایپوکسی و نورموکسی فعالیت کردند. پروتکل تمرین به صورت متناوب در 5 مرحله ی فعالیت روی دوچرخه ی کار سنج با شدت 85 درصد ضربان قلب بیشینه به مدت 4 دقیقه و مراحل استراحتی با شدت 50 درصد ضربان قلب بیشینه به مدت 2 دقیقه اجرا شد. در جریان اجرای تحقیق، شرایط محیطی و نیز شرایط تمرینی درهر دو جلسه یکسان سازی شد و فقط آزمودنی ها در جلسه هایپوکسی فعالیت خود را در شرایط کاهش فشار سهمی اکسیژن به میزان 15 درصد انجام دادند. نمونه های خونی، 15 دقیقه قبل از فعالیت و همین طور پس از فعالیت در زمان های 10،20،40،60،80 دقیقه گرفته شدند. با استفاده از تکنیک الایزا غلظت پلاسمایی pyy3-36 اندازه گیری شد. یافته ها: نوع محیط تفاوتی بر میزان پاسخ pyy3-36 نداشت (1/0=p)؛ اما فعالیت باعث افزایش آن،به خصوص در شرایط نورموکسی شد. هم چنین محیط نتوانست تفاوت معنی داری را در میزان اشتها ایجاد کند (872/0p=)، هرچند در هر دو جلسه بعد از فعالیت تمایل به کاهش اشتها وجود داشت. نتیجه گیری: فعالیت باعث افزایش سطوح گردشی pyy3-36 و کاهش میزان اشتها می شود، ولی بین دو محیط هایپوکسی و نورموکسی تفاوتی وجود ندارد.