اثر حاد تمرین دوره ای شدید بر سطوح سرمی تستوسترون، کورتیزول، و نسبت سطح تستوسترون به کورتیزول در کودکان چاق و دارای اضافه وزن تمرین نکرده و تمرین کرده
چکیده
مقدمه: تستوسترون و کورتیزول به عنوان هورمونهای آنابولیک و کاتابولیک پذیرفته شدهاند و به طور وسیعی در اضافه وزن تحت تاثیر قرار میگیرند؛ هم چنین عوامل موثری در مدیریت و درمان چاقی و اضافه وزن هستند. بنابراین، این مطالعه با هدف بررسی اثر حاد تمرین دوره ای شدید بر سطوح سرمی تستوسترون، کورتیزول، و نسبت تستوسترون به کورتیزول در کودکان چاق و دارای اضافه وزنی که تمرین نکرده اند و هم چنین گروهی که تمرین کرده اند، انجام شد. مواد و روشها: 20 آزمودنی (9 تا 12 سال) چاق و دارای اضافه وزن به صورت تصادفی به دو گروه تمرین دوره ای شدید و شاهد تقسیم شدند. جلسه توجیهی ـ آموزشی جهت آشنایی آزمودنیها با پروتکل تمرین و اندازهگیری حداکثر سرعت هوازی و شاخصهای آنتروپومتریکی آن ها، برگزار شد. 48 ساعت پس از جلسه توجیهی، یک مرحله تمرین دوره ای شدید توسط آزمودنیهای تمرین نکرده گروه مداخله اجرا شد. سپس آزمودنیهای گروه مداخله سه جلسه در هفته با شدت 100 تا 110 درصد حداکثر سرعت هوازی، به مدت دوازده هفته به تمرین پرداختند. با توجه به این که آزمودنیهای گروه مداخله پس از دوازده هفته تمرین دوره ای منظم به عنوان تمرین کرده محسوب شدند؛ برای بررسی اثر حاد تمرین دوره ای در کودکان تمرین کرده نیز یک مرحله تمرین دوره ای شدید برگزار شد. سطوح سرمی کورتیزول و تستوسترون پیش و بلافاصله پس از انجام تمرین دوره ای در حالت ناشتا اندازهگیری شد. حداکثر سرعت هوازی آزمودنیها با استفاده از آزمون 20 متر رفت و برگشت محاسبه شد. یافتهها: افزایش سطوح سرمی تستوسترون در هر دو مرحله حاد نشان داده شد؛ این افزایش در مرحله ی اول معنیدار نبود، اما در مرحله ی دوم معنیدار بود. کورتیزول نیز در هر دو مرحله ی حاد به طور معنیداری افزایش یافت، اما نسبت تستوسترون به کورتیزول در هر دو مرحله ی حاد به طور معنیداری کاهش یافت. نتیجهگیری: با توجه به یافتههای به دست آمده میتوان از تمرین دوره ای شدید به عنوان روشی جهت بهبود برخی شاخصهای مرتبط با ارتقای سلامت کودکان چاق و دارای اضافه وزن استفاده کرد و آن را به عنوان روشی ایمن و مفرح، همراه با سرگرمی های گوناگون برای آن ها در نظر گرفت.