اثر ۶ هفته تمرین استقامتی بر سطوح اینترلوکین۱۰ در بافت تومور موش های ماده مبتلا به سرطان پستان
چکیده
مقدمه: تمرین های ورزشی میتوانند از راه تنظیم و تعدیل تعادل سیتوکینی در ریزمحیط تومور نقش حمایتی را در سرطان پستان ایفا نمایند. اینترلوکین 10 سیتوکینی ضد التهابی و ضد رگزایی تومور است که نقش مهمی در روند بازداری رشد تومور دارد. هدف پژوهش حاضر بررسی اثر تمرین های استقامتی بر میزان il-10 بافتی موشهای ماده مبتلا به سرطان پستان بود. مواد و روشها: 20 سر موش بالبسی ماده (6 تا 8 هفتهای با میانگین وزنی 2±14 گرم) خریداری و به شکل تصادفی در دو گروه کنترل و تمرین قرار گرفتند. گروه تمرین به مدت 6 هفته تمرین های استقامتی (پنج جلسه در هفته، 25 دقیقه، 50% تا 65% بیشینه اکسیژن مصرفی) را پس از آشناسازی موشها با محیط ورزشی و تزریق یک میلیون سلول سرطانی mc4-l2 انجام دادند. هر هفته یکبار طول و عرض تومور توسط کولیس دیجیتالی اندازهگیری شد. در پایان بافت تومور موشها برداشته شد و به سرعت منجمد، و در دمای70- درجه ی سلسیوس نگه داری گردید. نمونه تومور هموژنیزه شد و سپس با روش الایزا میزان سیتوکین il-10در نمونهها بررسی گردید. از آزمون تی مستقل به منظور مقایسه ی دادههای مربوط به دو گروه کنترل و تجربی استفاده گردید. یافتهها: یافته ها نشان داد مقدار il-10 در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل به طور معنی داری افزایش یافت (05/0p>). هم چنین، کاهش حجم تومور در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل مشاهده گردید. نتیجه گیری: il-10 سیتوکینی ضد رگزا است. افزایش سطح این سیتوکین همسو با کاهش حجم تومور بود. بنابراین تمرین استقامتی به احتمال زیاد از راه تعدیل سطح این سیتوکین میتواند موجب کاهش رشد تومور گردد. با توجه به یافته های پژوهش حاضر میتوان نتیجه گیری نمود تمرین های استقامتی نقش موثری در بازداری از رشد تومور در سرطانهای وابسته به استروژن دارد.