اثر ترکیب و میزان فعالیت بدنی بر سطح اینترلوکین های ۶ و ۱۸ و پروتئین التهابی c و ارتباط آنها با شاخص مقاومت به انسولین
چکیده
چکیدهمقدمه: مقاومت به انسولین نقطه ی مشترک بسیاری از بیماری های التهابی است و با سطوح بالاتر از حد طبیعی نشانگرهای آن قابل شناسایی است. هدف از پژوهش حاضر تعیین عامل قویتر در بروز مقاومت به انسولین از بین بیتحرکی جسمانی و چاقی با توجه به تغییر سطح سرمی نشانگرهای آن پروتئین التهابی و اینترلوکین ها 6 و 8 بود. مواد و روشها: 32 مرد با میانگین سن 52/2±81/24 سال، قد 85/6±5/175 سانتیمتر و تودهی بدن 11/20±77/81 کیلوگرم در این مطالعه شرکت کردند. میزان فعالیت بدنی آزمودنی ها با استفاده از پرسشنامهی فعالیت بدنی مشخص شد. آزمودنیها بر اساس میزان فعالیت بدنی و نمایه ی توده ی بدن به چهار گروه چاق فعال، چاق غیرفعال، لاغر فعال و لاغر غیرفعال تقسیم شدند. نمونهی خون در ساعت 8 صبح برای تعیین غلظت ناشتای مقادیر اینترلوکین ها 6 و 8 و پروتئین التهابی، گلوکز و انسولین سرم گرفته شد. یافتهها: افراد چاق دارای سطوح بالاتر اینترلوکین ها 6 و 8 و پروتئین التهابی سرم نسبت به افراد لاغر بودند. هیچ تفاوتی در سطح استراحتی نشانگرهای التهابی در افراد لاغر فعال و لاغر غیرفعال دیده نشد. در مقابل، میانگین سطح استراحتی il-18 در افراد چاق فعال و غیرفعال تفاوت معنیداری داشت (031/0 p=). سطح سرمی اینترلوکین ها 6 و 8 و پروتئین التهابی، انسولین و homa در آزمودنی های گروه چاق غیر فعال با گروه های لاغر فعال و لاغر غیرفعال تفاوت معنیداری داشت. از بین شاخصهای التهابی، il-18 همبستگی قویتری با شاخص مقاومت به انسولین داشت (54/0r= 001/0 p=). نتیجهگیری: چاقی عامل قویتری نسبت بیتحرکی جسمانی در بروز مقاومت به انسولین است. از طرف دیگر، فعالیت بدنی دارای اثر ضد التهابی است و می تواند اثر چاقی را در بروز مقاومت به انسولین کاهش دهد.