بررسی میزان بروز هیپوتیروئیدی وعوامل خطرساز آن به دنبال انجام عمل تیروئیدکتومی

دکتر حسین محمودزاده، h mahmoodzadeh department, of surgery shariati hospital, tehran university of medical sciences, tehran, iran دکتر مهناز لنکرانی، m lankarani endocrinology and metabolism research center, shariati hospital, tehran university of medical sciences, tehran, iran. دکتر نغمه پورپزشک، n poorpezeshk epidemiology and biostatistics department, public health school, tehran university of medical sciences, tehran, iran دکتر وحید حق پناه، v haghpanah epidemiology and biostatistics department, public health school, tehran university of medical sciences, tehran, iran: تهران، خیابان کارگر شمالی، بیمارستان دکتر شریعتی، طبقه پنجم، مرکز تحقیقات غدد درون ریز و متابولیسم، دکتر وحید حق پناه دکتر رامین حشمت، r heshmat epidemiology and biostatistics department, public health school, tehran university of medical sciences, tehran, iran دکتر بابک سلیمانپور، b soleimanpour epidemiology and biostatistics department, public health school, tehran university of medical sciences, tehran, iran دکتر شهریار آقاخانی

چکیده

: درباره بروز هیپوتیروئیدی درپی عمل جراحی توافق نظر وجود ندارد. گاه پس از انجام جراحی ساب توتال تیروئیدکتومی بدون تجویز هورمون جایگزین بیمار بی علامت باقی می ماند و گاه پس از لوبکتومی ـ ایسمکتومی تا 36٪. هیپوتیروئیدی دیده می شود. هدف از این مطالعه بررسی میزان بروز هیپوتیروئیدی و عوامل خطرساز آن پس از تیروئیدکتومی است. مواد و روش ها: 102 بیمار که مبتلا به سرطان تیروئید نبودند و تحت جراحی های لوبکتومی ـ ایسمکتومی ساب توتال و نزدیک توتال (near total) تیروئیدکتومی قرار گرفته بودند، به مدت یک سال بدون تجویز هورمون جایگزین تحت نظر گرفته شدند. پس از عمل جراحی، آزمایش عملکرد تیروئید به عنوان پایه و پس از آن هر 3 ماه تا یک سال بررسی شد و در صورت بروز هیپوتیروئیدی، هورمون جایگزین تجویز شد تا آزمایش عملکرد تیروئید طبیعی شود. پس از طبیعی شدن tsh، برای 3 ماه دارو تجویز شد و سپس برای یک ماه دارو قطع شد تا گذرا یا پایدار بودن هیپوتیروئیدی بررسی شود. یافته ها: در این مطالعه 30 مرد (29٪) و 72 زن (71٪) شرکت داشتند. متوسط سن تمامی افراد 6/13±39 سال (زنان 1/5±4/38 و مردان 2/14±5/40 سال) بود. 36 نفر از کل بیماران با زمان متوسط بروز حدود 2/3±5 ماه، به هیپوتیروئیدی مبتلا شدند (2/35٪). در میان متغیرهای مورد بررسی، افزایش سن، نوع عمل جراحی (تیروئیدکتومی نزدیک توتال)، گزارش آسیب شناسی (گریوز و گواتر آدنوماتوز)، نوع بیماری اولیه (گواتر مولتی ندولر سمی و گریوز)، انفیلتراسیون لنفوستیک در لام پاتولوژی، افزایش طول مدت بیماری اولیه و مصرف لووتیروکسین قبل از عمل جراحی، موارد معنی دار در ارتباط با بروز هیپوتیروئیدی پس از تیروئیدکتومی بودند. در صورتی که جنس، درجه تیرومگالی قبل از عمل جراحی، عوارض پس از عمل و متوسط میزان tsh که بلافاصله پس از عمل چک شد، ارتباط معنی داری با بروز هیپوتیروئیدی پس از عمل نداشت. نتیجه گیری: پس از تیروئیدکتومی الزاماً نیازی به تجویز هورمون تیروئید نیست؛ این در صورتی است که لزومی به درمان هیپوتیروئیدی نباشد و بتوان با معاینات و آزمایش های متوالی بیمار را از نظر برگشت بیماری اولیه تحت نظر داشت. با توجه به درصد بالای هیپوتیروئیدی در پی ابتلا به بیماری گریوز و انفیلتراسیون لنفوستیک در بررسی آسیب شناختی، این بیماران باید مورد توجه خاص قرار گیرند.