ارزیابی وضعیت آنتی اکسیدانی وشاخص های استرس اکسیداتیو در بیماران مبتلا به دیابت ملیتوس نوع دو
چکیده
مقدمه: در بیماران مبتلا به دیابت ملیتوس خطر پیشرفت ضایعات عروقی وجود دارد که یکی از عوامل بسیار مهم و مؤثر در اتیولوژی آن را صدمات اکسیداتیو ناشی از رادیکال های آزاد و گونه های فعال اکسیژن می دانند و تقویت سیستم دفاع آنتی اکسیدانی در این بیماران می تواند تا حدودی مانع از ایجاد وپیشرفت این عوارض گردد. مواد و روش ها: در این مطالعه به منظور ارزیابی استرس اکسیداتیو در بیماران دیابتی نوع دو (30 نفر) و مقایسه آن با افراد شاهد (28 نفر) قدرت آنتی اکسیدانی تام پلاسما با روش frap، مالون دی آلدئید به عنوان فراورده نهایی پراکسیداسیون لیپیدها با روش hplc، گروه های کربونیل و گروه های تیول به عنوان شاخص هایی از اکسیداسیون پروتئین ها، ویتامین های e، c، و نسبت ویتامین e به کلسترول اندازه گیری گردیدند. علاوه بر آن مجموعه ای از پارامترهای بیوشیمیایی دیگر نظیر قندخون، هموگلوبین گلیکوزیله، کلسترول، تری گلیسیرید، hdl-c، ldl-c، بیلی روبین و اسیداوریک مورد آزمایش قرار گرفتند. یافته ها: نتایج نشان می دهد که در بیماران دیابتی، میزان مالون دی آلدئید به عنوان شاخصی از پراکسیداسیون لیپیدها، نسبت به افراد شاهد افزایش می یابد (005/0p<). از بین شاخص های اکسیداسیون پروتئین ها، تغییر معنی داری در میزان گروه های کربونیل مشاهده نشد، ولی میزان گروه های تیول در بیماران دیابتی کاهش معنی داری داشت (02/0p<). مقادیر ویتامین e و c نیز در پلاسمای بیماران دیابتی نسبت به افراد شاهد تغییر چندانی نداشت، اگرچه نسبت ویتامین e به کلسترول تام در این بیماران کاهش نشان می داد (05/0p<). قدرت آنتی اکسیدان تام پلاسما در دو گروه تغییر معنی داری نداشت. در بین آزمایش های بیوشیمیایی انجام شده، سطح گلوکز خون، هموگلوبین گلیکوزیله، کلسترول تام، تری گلیسیرید و ldl-c در بیماران دیابتی نوع دو افزایش معنی داری داشت و مقدار hdl-c کاهش نشان می داد. نتیجه گیری: نتایج حاصل بخصوص افزایش پراکسیداسیون لیپیدها ایجاد استرس اکسیداتیو را در بیماری دیابت ملیتوس تأیید می کند. بنابراین ارزیابی این وضعیت و اتخاذ شیوه های درمانی مناسب در جهت تقویت دفاع آنتی اکسیدانی می تواند مؤثر باشد.