مقایسه میزان بیان کموکاین های ccl۲/ccr۲ و ccl۵/ccr۵ در بیماران مبتلا به ترانزیشنال سل کارسینومای مثانه در سطح mrna و پروتئین قبل و بعد از جراحی رزکسیون ترانس اورترال(tur)

مژگان موگویی، mozhgan moogooei department of immunology, rafsanjan university of medical sciences, rafsanjan, iran.گروه ایمنی شناسی ،ایران ،دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان غلامحسین حسن شاهی، gholamhossein hassanshahi molecular medicine research center, rafsanjan university of medical sciences, rafsanjan, iranمرکز تحقیقات سلولی و مولکولی،،دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان حسین خرم دل آزاد، hossein khorramdelazad molecular medicine research center, rafsanjan university of medical sciences, rafsanjan, iranمرکز تحقیقات سلولی و مولکولی،،دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان مریم موگویی، maryam moogooei department of immunology, shahid sadoughi university of medical sciences and health services, yazd, iran.گروه ایمنی شناسی ، دانشگاه علوم پزشکی شهید صدوقی شیرین فتاح پور، shirin fattahpour department of biochemistry, rafsanjan university of medical sciences, rafsanjan, iran.، گروه بیوشیمی ، دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان

چکیده

مقدمه: شبکه پیچیده کموکاین ها و رسپتور آن ها نقش مهمی در گسترش و متاستاز تومورها دارد. این مطالعه به بررسی میزان بیان mrna ی ccr2 و ccr5 و هم چنین سطح سرمی ccl2 و ccl5 در بیماران مبتلا به کارسینوم سلول های ترانزیشنال مثانه قبل و بعد از عمل tur می پردازد. مواد و روش ها: در این تحقیق پیش رو 40 نفر بیمار مرد مبتلا به transitional cell carcinoma (tcc) و 40 نفر مرد سالم وارد مطالعه شدند. نمونه های خون قبل از tur و 28 روز بعد از آن جمع آوری شد. هم چنین از 12 نفر از این بیماران، بافت توموری و بافت نرمال در حین عمل گرفته شد. بیان ژن ccr2 و ccr5 از نمونه بافت سالم و توموری به صورت ظاهری(gross) و هم چنین در pbls با استفاده از تکنیک real-time pcr مشخص شد. سطح پروتئین ccl2 و ccl5 در pbls با استفاده از تکنیک الیزا بررسی شد. یافته ها با استفاده از نرم افزار آماری spss با سطح معنی داری p<0.05 آنالیز شد. یافته های پژوهش: بیان ژن ccr2 و ccr5در بافت توموری نسبت به بافت سالم و در pbls بعد از عمل tur نسبت به قبل از عمل، افزایش معنی داری نشان می دهد(p<0.05). در بررسی سطح سرمی ccl2 و ccl5 در افراد مبتلا به tcc نسبت به افراد نرمال افزایش معنی داری نشان می دهد(p<0.05). در این بررسی سطح سرمی ccl2 و ccl5 رفتار متمایزی نشان می دهد، بدین صورت که سطح سرمی ccl2 بعد از عمل tur به طور معنی داری افزایش و سطح سرمی ccl5، به طور معنی داری کاهش دارد(p<0.05). بحث و نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان دهنده تغییرات محور کموکاین/رسپتور ccl2/ccr2 در بافت توموری نسبت به بافت سالم و هم چنین در pbls است که بعد از عمل tur نسبت به قبل از عمل، افزایش معنی داری نشان می دهد تغییرات محور کموکاین/رسپتور ccl5/ccr5 متفاوت می باشد و سطح سرمی ccl5، به طور معنی داری کاهش پیدا کرده است. به نظر می رسد ماهیت سلول های توموری در تولید و بیان ccl2/ccr2 و ccl5/ccr5 متفاوت عمل کرده است. در حالی که به طور کلی انتظار داریم با پیشرفت تومور میزان لیگاند و رسپتور افزایش پیدا کرده باشد که حائز اهمیت بوده و نیاز به بررسی های بیشتر آن به خصوص در تومورهای توپر را نشان می دهد. از طرفی حذف فیزیکی تومور نقش عمیقی در بیان و ترشح کموکاین های مورد نظر نداشته است.